Ebrûlî

(dün'lük) madde madde delirim

2010-04-21T22:26:00.012+03:00

Vakit gece yarısını geçiyor. Ertesi gün gelecek olan misafirlerim için pasta börek hazırlıyorum. Hararetli bir tempoyla çalışıyorum. Tepsilerin birini tamamlayıp öbürüne başlıyorum.

Erinmeden teker teker sayıp misafire yeter sayısı arıyorum. Sonra da pişirimi başlatıyorum. Tepsiden ayrılmak istemeyen kızgın poğaçalara soğumaları için iki dakikalık ek süre tanıyorum. Israrcı davranana hiç acımıyorum.

Fırındakiler yanmaya yüz tuttuğunda uğraşıma beş dakikalık ara veriyorum.

Bu arada; iktidardan düşen KCP (Kayınvalidemin Cevizli Pastası) ile CDP (Cevizi Dökülmeyen Pasta)'nın koalisyonundan oluşan MCP (Modifiye Cevizli Pasta) hareketini destekleme kararı alıyorum.

Bir baktım saçmalıyorum..

"Sayın Ebruli! Lütfen elinizin hamuruyla anayasa çalışmalarına seyirci olmayınız! Sizi 'yemekteyiz' sınırlarına davet ediyorum." şeklinde son kez kendimi uyarıyorum ve kanalı değiştiriyorum. :)

bilmece

2010-04-02T10:33:00.008+03:00

Baş mıyım, son muyum? Azap mı, kurtuluş muyum?

Asla ıskalamayan namluda tek kurşunum.

Sürpriz bir bilet miyim, yalan mı gerçek miyim?

Sen ufukta ararken, bir nefes ötendeyim!

kapak

2010-02-10T15:46:00.010+02:00

*Zaman aynen bu çikolata gibi özenle tüketilmeli ama paylaşım konusunda daha cömert davranılmalı. Kurabiye canavarı gibi yalayıp yutmamalı. Topunu birden silip süpürmemeli, sonradan pişman olmamalı...

*Telefonun alarmını onar dakika erteleyerek saatlerce uyunmamalı. Her onar dakikada neler yapılabileceği keşfedilmeli.

eğer...

2010-01-10T22:41:00.003+02:00

Emma Bombeck, Avusturalya'da kanserden ölmeden hemen önce aşağıdaki mektubu kaleme almış:

"Hayatımı yeniden yaşayabilseydim eğer; hastayken yatağa girer dinlenirdim. Ben olmadığım zaman her şey kötüye gidecek diye düşünmezdim. Gül şeklindeki pembe mumu saklamaz yakardım. Daha az konuşur, ama daha çok dinlerdim. Yerler kirlense, masa örtüm lekelense bile daha çok arkadaşımı akşam yemeğine davet ederdim.

Oturma odasında TV seyrederken, patlamış mısır yer, şömineyi yakmak isteyen birisi olduğunda ona engel olmazdım. Yerler leke olacak diye korkmazdım. Bana gençliğini anlatmaya çalışan dedeme daha çok vakit ayırırdım. Kocamın sorumluluklarını daha çok paylaşırdım.

Saçım bozulmasın diye, arabanın camının açılmasını önlemezdim. Eteğimin lekelenmesine aldırmadan çimlere otururdum. TV seyrederken daha az, hayata bakarken daha çok ağlar ve gülerdim.. Ömür boyu "garantilidir" denilen hiçbir şeyi satın almazdım.

...

Çocuklarım beni öpmek istediklerinde, asla "önce git ellerini yüzünü yıka" demezdim. Onlara daha çok "seni seviyorum", ondan da daha çok "özür dilerim" derdim. Ama başka bir hayat verilseydi en çok yapacağım şey; her dakikasını değerlendirmek olurdu..

Dikkatle bak. Gerçekten gör. Yaşa. Vazgeçme. Küçük şeyler için şikayet etme.

Bana benzemeyenler, benden daha çok şeye sahip olanlar ve kimin ne yaptığı beni ilgilendirmezdi. Bunun yerine, ilişkilerimi güçlendirmeye çalışırdım. Sahip olduğunuz ruhsal, fiziksel ve duygusal her şey için Allah’a şükredin. Tek bir hayatınız var ve birgün sona eriyor.

Umarım her gününüzü değerlendirirsiniz.’’

Teşekkür

2010-01-02T21:07:00.004+02:00

S.O.S. sinyalini aldığı gibi kitaplarını ve cd'lerini kapıp gelen, "Help me" çığlıklarımı duyunca fırtına yağmur dinlemeden kapının önünde beliren en fedakâr matematikçi sevgili S'ciğime teşekkürü borç bilirim.

S'ciğim sen her hafta sonu gel bana.. börekler açarım sana. Çay da demlerim. Hem bu sefer yaş pastanın kekini kendim yapacam söz. (Gerçi sen ona da bir bahane bulursun ama neysse... Şu çocuk matematiği sevene, matematiğe de kendini sevdirene kadar ukalâlıklarına göz yumacaz napalım. )

Şata şata :)

Uyan blog!

2009-12-31T19:16:00.011+02:00

Yeni senenin ilk gününde, yine devam edebilmek ümidiyle selamımın ulaşacağı herkese merhaba...

Umarım bu satırlar Mehmet abi'nin tabiriyle can çekişen bloguma elektro şok etkisi yapar da dirilir blog.

Yazacak çok şey var esasında ama, ara verince tekrar başlamak zor oluyor. Bilge blogcu siyah zambak ne demiş: "Blog mide gibidir, yedikce yiyesin gelir, miden büyür. Yemedikce de yemezsin." Aynen bu özlü sözde olduğu gibi yazdıkca yazasım gelir diye ümid ediyorum.

Cenk bey yeni blogunda hac yolculuğumuzdan bahsetmiş. Fotoğraflarımızın başına gelenleri de anlatmış. Fotolar gitti bari birşeyler yazayım teşvik maksadıyla diyordum ama bir de baktım daha umre yazısının üstünden sadece bir post geçmiş. :) Bu sebeple ve bazı kaygılarla şimdilik bu konuyu erteledim.

Blog muhabbetini özledim. İnşallah arayı açmadan yazmaya çalışacağım. Fakat yine siyah zambağın söylediği: "Yazının kalitesi değil devamlılığı önemlidir" özlü sözünü dikkate alarak sırf yazmış olmak için yazabilrim. Mesela bir gün " bu gün yazasım yok" ya da " yzsm vr fkt vktm yk" şeklinde yazılar görürseniz şaşırmayın.

(Sevgili Mehmet abi ve Siyah Zambak; gördüğünüz gibi yazılarınızdan azıcık ifade aşırmış bulunuyorum. Bloguma yaptığınız zorunlu katkılardan dolayı şükran kesiran...)

30'u nasıl bilirsiniz?

2009-07-31T04:14:00.005+03:00

Son zamanlarda dilime takılmış bir sayı var ki, alâkalı alâkasız içinde sayı geçebilecek cümlelerde ilk aklıma gelen sayı o; 30.

Kızıma “Sana otuz kere yapma dedim” diye söyleniyorum. “Aynı soru otuz kere de sorulmaz ki canım” diye homburdanıyorum. “Bu bina otuz katlı vardır” diye tahmin yürütüyorum. “Otuz liradan fazla değildir bu bluz” diye bilgiçlik yapıyorum. “Senden otuz kere istedim, nasıl unutursun?” şeklinde sitemler edebiliyorum..

Belki günde otuz kere “otuz”lu cümle kuruyorum. Kendi kendime otuz kere söz verdim otuzun yakasını bırakacağıma dair ama olmadı. Takıldım bir kere. İlk başlarda bu duruma mana veremedim ama sonra anladım ki, bünye “otuz”a alıştırma mekanizmasını otomatik çalıştırmış. Nitekim 30. yaşımın ilk günlerini geride bırakmış bulunmaktayım.

Geriden gelenleri rahatlatır mı bilmiyorum ama, endişeye mahal yok. Geldim, gördüm, sevdim. Bence “30 yaş sendromu” yaftalamasını hak etmiyor. Öyle sakin, uyumlu, kendi halinde, etliye sütlüye karışmayan bir yaş. Depresyon beklentisinde ısrarlı davranmadıkça öyle kalacak gibi görünüyor...

İlk Sefer

2009-05-27T14:18:00.005+03:00

Vaktiyle ağızdan çıkan bir kelâm, geri dönmeyen bir duâ olmuştu Mevlâ katında. Ve bir yol göründü duâcılara. Uzun, kutlu bir yolculuk başladı. Hedef Medine…

Kendimi inandırmak için bu mübarek sefere, içimden tekrar edip duruyorum “hedef Medine!” Nurunu kâinatın nurundan alan bahtiyar şehir. "Ya Rasulallah!(s.a.v.) Bu benim sana giden yollardaki ilk seferim. Küçük adımlarla geliyorum mescidine ey Habib! Öyle yapardı ya Allah dostları. Her adımına sevap umarak rahmet sahibinden, mescide giderken küçük atarlardı adımlarını. İşte ben de öyle yapıyorum. Senin mescidine giderken küçük atıyorum adımlarımı, büyük umarak sevaplarımı… "

Kara yolu zahmetlidir dedilerse de, her ânı rahmet oldu yolumuzun, her ânı şükür. Gidişimizden haberdar etmek için ev sahibini, hep salât u selam söyledi dillerimiz. “Bizi sana yakınlaştıran çöl kumları adedince salât ve selam sana ey Nebi! Mescidinde bir secdelik yer bulmaktır ümidimiz. Budur; sözün gibi doğru, özün gibi doğru yolunda ilerleyiş nedenimiz…”

Issız bucaksız bir çölün ortasında ilerliyoruz. Gözün görebildiği her yer kum. Sarıdan başka bir renk yok. “Habibim! Yolun sonu bir yeşile çıksın da, bütün yollar çöl olsun varsın. Kubbe-i Harda'n ile yeşillensin de gönlüm, varsın sapsarı kesilsin dünya.”

Çölü gizemli bir masal diyarı gibi incelerken, yavru bir deve ilişiyor gözüme. Gördüğüm diğer develerden farklı, bembeyaz bir deve yavrusu. Hasbelkader çöle savrulmuş bir kar tanesi gibi kumların üzerinde salınarak yürüyor.

Kilometreler azaldıkça mesafe uzuyor sanki. Medine yaklaştıkça heyecan basıyor kalplerimizi. Dağları bir başka, kumları bir başka şehir. Taşı, toprağı, havası, suyu bahtiyar şehir şimdi daha da yakın. Azaldı mesafeler. Gün vuslat günü. İşte hurma bahçeleri. Ağaçların üzerinde yeşil, salkım salkım hurmalar. Toprağa iliştirilmiş birer zarif şemsiye gibi Medine güneşini gölgeliyor hurma ağaçları.

Ve işte nur şehir… “İlahi! Bağrındaki Muhammed (s.a.v.) hürmetine nurlandır kalplerimizi. Buradan girişimize denk kılma dönüşümüzü. Sevdir bize en sevdiğini. Sevdir bizi en sevdiğine…”

Edeb lazım şimdi. Nezafet lazım. Hiçbir bayram sabahı bu kadar bayram etmemişti yürekler. O’nun mescidine giderken alınan abdest kadar özenle alınmamıştır hiçbir abdest. Uzuvların hepsi ayrı sevinçli. Huzur-u Peygambere varmak için alınan bir abdeste şahitlik edecekler her biri.

Bir yatsı vakti gidiyoruz mescidine. Avluya varır varmaz bir esinti kucaklıyor Peygamber misafirlerini. Yüreklere kadar ılıtan tatlı bir nesîm. Canan’ın sarıp sarmalayan bir ‘hoş geldin’ nefesi mest ediyor canları. 'Allahu ekber' sesleri yankılanırken Medine semalarında her yaştan insan mescide akın ediyor. Terlik sesleri karışıyor tekbir seslerine. Geri döndüğümde en çok özleyeceğim seslerden birinin bu olduğunu daha sonra anlıyorum.

“Ya Resulallah! Bu benim mescidine ilk gelişim. Ondan bu telaşım, acemiliğim. Bu benim huzuruna ilk varışım. Yemyeşil kubbeni ilk görüşüm. Uçsuz bucaksız çölleri yeşillendiren, göze şifa, gönle şifa Kubbe-i Hadra’na ilk bakışım. Fakat yabancı değil. Garip hiç değil. Burası bana doğup büyüdüğüm yerlerden çok daha yakın, çok daha sevimli. Boş gelinmez diye Alemlerin Efendisi’ne, kucaklar dolusu selamlar getirdim sevenlerinden. Burada huzurunda olmak için yanıp tutuşan ümmetinden selam getirdim. Essalatü vesselamü aleyke ya Rasulallah! Kabul buyur emanetlerini. Ey ana kucağında ümmetî diyen sevgili. Ümmetinden bil bizi…"

Sıddîk arkadaşın Ebu Bekr daha da büyüyor gözümüzde. Sana benzemeye o kadar gayret etti ki, ölüm yaşı dahi sana benzedi. Hayatında seninle beraberliği o kadar sevdi ki, başı senin mübarek omuzlarına gelecek şekilde, yanı başına defnedildi. Selam senin üzerine olsun ey Eba Bekr. Ey Peygamberimin iki cihanda yoldaşı…

Ömer bin Hattab daha da büyüyor gözümüzde. “Ben vefat edince beni hücre-i şerifeye kadar götürün ve içeri girerken selam verin ve izin isteyin, eğer izin verilirse oraya gömün.” demişti. Hayatta sana en yakınlardan idi, yine en yakınında. Selam senin üzerine olsun Ey Ömer bin Hattab. Selam sizlerin üzerine olsun ey Ashab-ı Güzin, selam üzerinize olsun ey Âl-i Rasul…

Sana yakın olan her şey büyüyor gözümüzde. Tıpkı koca Uhud gibi. Sen ne kutlu bir şahitsin ey Uhud! Şu kayalıklardan yükselen ses asırlarda yankılanıyor. Resulallah ve ashabının çıktığı kayalıktan Hz. Ömer asrın müşriklerine sesleniyor. “Bizim Mevlâ’mız Allah’tır. Sizin Mevlâ’nız yok! Bizim ölülerimiz cennette, sizinkiler ise cehennemdedir.” Ey Uhud! Şimdi senin eteklerinde şehadete erişmek için neler vermez ki peygamber aşıkları.

Uhud’u izliyoruz okçular tepesinden. Yeryüzüne gelmiş geçmiş en cesur yiğitlerin er meydanı karşımızda duruyor. Şehitlerin mekânı tel örgüyle çevrilmiş. Tam ortasında bir kahraman yatıyor. Kainatın Efendisi’nin amcası, hamisi Hz. Hamza yatıyor. Ey şehitlerin efendisi, Allah’ın arslanı Hamza. Yeri, göğü, şu koca Uhud’u ağlattı şehadetin. Habibullah’ın göz yaşları ile ıslandı mübarek bedenin. Ve şimdi O’nun hüznü, elemi düştü yüreğimize. Eğer mekan mesafesini kaldırmak gibi mümkün olsa idi zamanı bertaraf etmek, hiç inmeyecektik okçular tepesinden. Allah’ın selamı ve rahmeti senin üzerine olsun Ey Esedullah!

Saadet günleri hızla akıp geçiyor, vakit gittikçe daralıyor. Gördüğümüz her şeyi hafızamıza kazımaya, geçirdiğimiz her anı Rabbimizin katında ebedileştirmeye çalışıyoruz. Ve Mekke’ye gidiş vakti geliyor. Kıbleye, Kabe-i Muazzama’ya dönüyoruz yönümüzü. Yolumuz hicret yolu. Sultanlar Sultanı’nın, “Sen benim için bütün dünyadan daha değerlisin” dediği şehre, Mekke-i Mükerreme’ye gidiyoruz.

Her gören dua emanet ediyor. “Kabe’yi ilk görenlerin duası makbul olur, bize dua et” diyor ya herkes, kendimi pek mühim hissediyorum. Yol boyunca tevhid, tekbir ve zikrullah tabelalarını geride bırakarak Mekke’ye yaklaşıyoruz. Saatler gece yarısını geçerken Kainatın Güneşi’nin doğduğu topraklara, Risalet-i Muhammediye’nin başladığı topraklara, Beytullah’ın olduğu topraklara, Mekke’ye varıyoruz. Bir telaş alıyor hepimizi. Kılık kıyafetler temizleniyor, abdestler alınıyor. Dualar ediliyor hep bir ağızdan. Yer yüzünün en eski mabedine, tüm İslam aleminin kıblesine, Rabbimizin evine gidiyoruz.

Saat 3:00 sularında Kabe’ye varıyoruz. Daha Kâbe’yi ilk gördüğümde ne isteyeceğimi bilemeden, O’na doğru adımlıyorum. Öyle müteşekkirim ki Yaradanıma, sanki bütün zerrelerim “Elhamdülillah” diyor. Sütunları geçip de başımı kaldırdığımda Kâbe görünüyor. Celal isminin tecessüm etmiş, müzeyyen, kapkara bir örtü giydirilmiş ve yer yüzüne indirilmiş hali, bütün heybeti ve azametiyle karşımızda duruyor.

“İlahi! Bu benim beytine ilk gelişim. Dilim öğrettiklerimi söyleyemez, aklım bildiklerini bilemez oldu. Anladım ki bu yaşamadıkça öğrenilemez, öğretilemez bir his imiş. Senin iklimine bıraktım kendimi kuru bir yaprak gibi. Rüzgarınla hayat bulmaktır tek dileğim. Kara, karayı temizler ümidiyle kapına geldik. Günah lekeleriyle kararmış kalplerimizi, Kabe’nin kapkara örtüsü ile pür-ü pâk etmeye geldik. Yerde hatırlı kullarının gökte meleklerinin aminlerine kat aminlerimizi…”

Yakınlaştıkça heybeti daha da artan Kâbe’nin etrafında tavafa başlıyoruz. Avuç içlerimizi Hacer-ül Esved’e doğru açıp selamlayarak ilk şavt başlıyor. “Allah’ım ayaklarımız yer tutmasın bundan böyle. Kanatlandır da uçur bizi. Eşref kullarının ardına düşür bizi. Gafil gelip, gafil bulup, gafil dönenlerden etme bizi Allah’ım”

Mü’min seline karışıp döndükçe dilim çözülüyor sanki. Bütün dua isteyenlerin isimleri teker teker aklıma geliyor, hepsine dualar ediyorum müstecap olmasını umarak. Yedinci şavt da bitince Makam-ı İbrahim’in arka tarafında umre sünnet namazı kılmaya gidiyoruz. Bu benim Kabe’deki ilk namazım. Harem’inde secdeye ilk varışım.

Bir baş secdeden kalktığında, karşısında Kabe’yi görürse gözler, bedeli kaç şükür secdesi eder Ya Rab?

Kabe’de namaz bir başkadır. Farz namaz başladığında tavaftaki herkes mükemmel bir uyum içerisinde namaza duruyor. Dünyanın her yerinden gelen müslümanların alınları, aynı anda secdede buluşuyor. Yaşı, rengi, ırkı, memleketi birbirinden farklı hepsinin, yalnız; Rabbi bir, dini bir, peygamberi bir, kitabı bir, kıblesi bir onların. Cemaatle namaz kılarken, o muhteşem mü’min denizinin dalgalanmasını seyredebilmek için rukûya ve secdeye birkaç saniye gecikmeli gitmekten kendimi alıkoyamıyorum.

Umreye niyet edenleri iki rekat namazdan sonra sa’y vazifesi bekliyor. Hz. Hacer anamızın oğluna su arayarak o tepeden bu tepeye koşuşturmasını hayal ederek pür telaş devam ederken sa’y vazifesine, bir taraftan da dualar okuyoruz. Kuruyan dudaklarımız susuz kalmış Hz. İsmail’in bulduğu mu’cize su ile ıslanıyor, serinliyoruz... “Ya Rab, bize beytinde zemzemi nasip ettiğin gibi, gaflet hararetinden kurtar, ilminle serinlet kalplerimizi…”

Ayrılık günü gelip çatıyor. Ziyaretimizin ve dualarımızın makbuliyeti için niyaza durmuş Kabe’yi izliyoruz son kez. İlkini nasip eden Mevlâ, bir daha, bir daha, bir daha nasip etsin diye bize bu diyarları, ümitle yalvarıyoruz.

Medine’ye dönüyorüz yeniden. Veda zamanı geldi. Günlerden firak… Saatler hüznü, dakikalar hasreti gösteriyor. Alemlerin Efendisine, Mescid-i Nebevi’ye gidiyoruz. Sevgili Peygamberimize vedaya gidiyoruz. Bir vakit daha kılıyoruz Harem’de. Huzur-u Nebi’de dualar ediyoruz. Giderayak şefaat dileniyoruz yine. “Tekrar kabul buyur bizi huzuruna ey Nebi! Buradan uzaklara gidiyoruz şimdi, senden ırak olacak bedenlerimiz. İlahi, öyle bir yakınlaştır ki ruhlarımızı Habibinin nuruna, yollar uzak düşüremesin bizi. Mesafeler uzasa da arttır muhabbetimizi, sünnetine ittiba ile süsle amel defterlerimizi. Senin ve Habibinin aşkıyla yandır yüreklerimizi Ya Rab! Yandır ki; tez olsun gelişimiz, yeniden huzura erişimiz…”

Yola çıkışımıza yarım saat kala, yol boyunca kullandığım siyah başörtümü kaybediyorum. Hepimiz birlikte arıyoruz ama yok. Haremeyn’in bahçesinde secdede tozlanan, Kabe kokusu sürünen, gözyaşlarımla ıslanan başörtüm, biz Medine’den ayrıldıktan yarım saat sonra bulunuyor. “Medine’nde benden bir örtü kaldı. Geri geleceğim almaya ya Habiballah. Dönerken yine bırakacağım, ve tekrar, tekrar, tekrar…”

Ya Rasulallah! Beni sana yakınlaştıran yollar, şimdi senden uzaklaştırıyor. Hasretin şimdiden kavuruyor sinemi. “Kişi sevdiğiyle beraberdir” sözünde teselli buluyorum. Daha şimdiden, tekrar huzuruna kavuşacağım günlerin, saadet günlerinin hayalini kuruyorum.

Uzak değil inanıyorum…

"yoldan geldik, yola gideceğiz..."

2009-03-27T21:10:00.007+02:00

ve sustu tüm sebepler...

kader konuştu...

krizlenimler

2009-03-21T01:19:00.003+02:00

Kriz duasına çıkan medya sokakta mikrofon gezdiriyordu. Kadınlardan biri fırsatı bulunca açtı ağzını yumdu gözünü. Kendini öyle kaptırdı ki konuşmaya, komik duruma düştüğünün farkında değildi.

"Pazardan ıspanak bile alamıyoruz evimize" diye bas bas bağırıyordu. Evine ıspanak alamayan kadını kısaca tarif edeyim size. Kafanızda canlandırın...

Saçlar yeni boyanmış, röfleli, fönlü. Ortalama fiyat söyleyen bir kuaförde yaptırmış olsa, düz boyaya ve röfleye 100 tl. föne 15 tl. vermiş olması gerekiyor. Manikür vs. için en az 50 tl daha kuaför masrafı ilave edilebilir buna. Kılık kıyafet gayet düzgün. Yakası kürklü bir manto giymiş. Onlar için fiyat tahmini yapmaya bile gerek yok.

Bizim evde fazla tüketilmediği için yakın zamanda ıspanak almadım. Fiyatını bilmiyorum ama gayr-ı zaruri ihtiyaçlarına bu kadar para harcayan bir kriz maduresinin (!) güç yetiremeyeceği kadar zamlanmış demek ki...

***

Etraf bu tür örneklerle dolu. Ayağı ile yorganı arasındaki dengeyi tutturamayanlar, romatizmal mağduriyetlerinden sorumlu bir suçlu avına çıkmışlar. Sabıka dosyası kabarık olduğu için ilk akla gelen de o. Şamar oğlanı niyetine krizi çağıran çağırana.

Asıl tuhaf olan ise; alışveriş merkezleri, çarşılar, büyük marketler insan kaynıyor... Herkes çarşıda, pazarda... Bir tek kriz yok!

Öldüğünüz topraklardaki zeytinler de gözlerin kadar siyah mı?

2009-03-13T00:38:00.003+02:00

Düşene damdan bakıp da ağıtlar yakan anlamazmış meğer damdan düşenin halinden...

Ateş yakmışsa bir kere düştüğü yeri, yakınındakilerin payına düşen, yanık kokusundan mütevellid hafiften bir geniz yanmasıymış meğer... Bir iki öksürük hasıl olurmuş bu geniz yangınından, az biraz da soluğu daralırmış belki... O acıyla yananın halinden dem vurmaya kalkarmış da başlarmış anlatmaya yangında kül olanların halinden. Yazarmış, çizermiş, anlatırmış, anlarmış güya...

Bilmezmiş ki o sadece geniz yangınından anlarmış. Oysa ateşte yanmak öyle mi? Bilmezmiş ki değil ateşte yananın halini, yangının dumanında kalanın halini bile yazmaya yetmezmiş yeryüzündeki hiç bir alfabe. Ne bir lisan anlatabilirmiş yaşananları, ne de yanmayan bir insan.

Hakikat terazisinin bir kefesine yazılanlar, çizilenler, anlatılanlar, okunanlar, görülenler, hissedilenler, zannedilenler üst üste istif edilse de, "yaşananlar" kefesini gram oynatamazmış yerinden.

...

Böyle düşünmüyordum Ehlem'i tanıyana dek. En azından hislerine tercüman olmak daha doğrusu öyle sanmak, sızlayan vicdanıma düşük dozlu anestezi etkisi yapıyordu.

19 yaşında bir Gazze'li Ehlem. Ateşte yananlardan. Canı da cananı da yananlardan bir Gazze'li genç kadın. Türkiye'ye tedavi için getirildiği günden bu yana ilk defa bir günlüğüne hastaneden çıktığında, bir dostumun evinde tanıdım Ehlem'i. Hastanede ziyaret etmemek için türlü bahaneler üretmiştim kendime. Sebebini kendime bile açıklayamadan yan çizmiştim. Ev ortamında görmek daha iyi olacaktı. O'na soracak o kadar çok sorum vardı ki... Söylemek istediklerim.. dinlemek istediklerim... Zihnimde sıralıydılar birer birer.

Ehlem'in mütebessim çehresini, zeytin karası gözlerini görmek ezberlerimi unutturmaya yetti. Daha önceden tadını bilmediğim bir acı belirdi damağımda. Öyle ki; lâl oldu dilim. Oysa çok kolaydı "acılarınızı paylaşıyoruz" demek. Hani şu dilimize tesbih ettiğimiz cümlecik. Demedim, diyemedim, diyemezdim de... Paylaştığımı sandığım acı bu acı değildi. Zaten onun istediği de bu değildi. Böyle acıdan paysız olsundu tüm mü'minler.

4 ay önce evlediği eşi ile birlikte ailesinden 11 kişiyi şehit vermişti. Şarapnel parçasıyla yaralanan ayağının ağrıyıp ağrımadığını sorunca "Orası değil, burası ağrıyor" dedi kalbini göstererek.

"Allah sabredenlerle beraberdir" ayetinde teselli bulmuş bir Gazze'li Ehlem. Ayağına batan dikene mızrak muamelesi yapanların gözüne sokarcasına sabreden, şükreden bir genç kadın. Vücudu zayıfladıkça ruhu kuvvet bulmuş belli ki. Ayağına değil de sanki imanına takılmış o demir parçaları. İyice perçinlemiş inancını. Rabbine vidalanmış sımsıkı.

Ehlem'e annesi refakat ediyor. Belli ki (her anne gibi) O'nun canı daha çok acıyor. Pervane oluyor kızının etrafında. Hep mütebessim, hep mütevekkil anne kız. İman, tevekkül, teslimiyet kelimelerini hâl diliyle söyleyenler, hâl mürekkebiyle yazanlar onlar...

Gazze'li hastalar arasında durumu çok daha ağır olanlar var. Ahlem yakında taburcu olacak hastalar arasında. Gazze'yi ve Gazze'de kalanları çok özlemesine rağmen Türkiye'den ayrılmanın zor olacağını, buradaki kardeşlerini de çok özleyeceğini söylüyor.

Ehlem'in buradaki tedavisinin bitmesine az bir zaman kaldı. Fakat şunu da iyi biliyor ki; Şafi olan Allah'tan başka hiç bir tabip derman olamayacak derdine. Hiç bir ilaç iyi gelmeyecek yaralarına iman merhemi kadar.

Ve hiç bir günü bu kadar hasretle beklemeyecek 'hesap günü'nü beklediği kadar.

Kamuflaj ( l ince okunur, tdk öyle diyor)

2009-03-01T22:22:00.006+02:00

Filmin başlamasına bir iki dakika kala sinemanın girişine doğru ilerledim. Girişte biletleri kontrol eden görevliyi görmek için etrafa bakınarak içeri girerken "hanımefendi biletlerinizi görebilir miyim?" diye seslendi birisi. Hemen yanımdaki taburede oturan kızı ancak o zaman farkettim.

Sarı renkte bir duvarın önünde duruyordu. Sapsarı saçları vardı. Sarı bir tişört giymişti. Yorgunluktan benzi de sararmıştı. Komandolar bile doğada bu derece başarılı kamufle edemezlerdi kendilerini. "Pardon... şey.. sarıdan dolayı..." diye gevelemeye başladım lafı. Durumu farkedince o benden daha çok güldü :) Benim halim mi daha komik geldi ona yoksa kendi halimi bilemiyorum :)

...

Ren geyiği Niko'nun maceralarını izledik. Film bittiğinde çocukların hayal gücü tavan yaptı. Herkes kendi senaryolarını anlatıyordu. Benimse aklımda girişte yaşadığım olaydan hatırıma gelen, çocukla karıncanın şu diyaloğu vardı. Animasyonu yapılsa da fena olmazdı.

"Çocuk sordu:

-Ey karınca karınca!
Kara renkli karınca!
Seni gören olur mu?
Ortalık kararınca?

Karınca cevap verdi:

-Karanlık bir gecede
Simsiyah bir bacada
Kara tüylü keçede
Olsam bile ey çocuk
Beni Allah'ım görür!"

bir avuç bile değildi kalbi

2009-02-12T11:34:00.007+02:00

Hasan 10 yaşındaydı. Yaşından olgun, zeki bir çocuktu. Resulallah (s.a.v) ve ashabının aşkı nakşedilmişti kalbine, daha o yaşta. "Çağrı" filmini her gün tekrar tekrar izliyor, izlemekle kalmıyor sanki yaşıyordu. Bu hâl her geçen gün biraz daha değişmesine neden oldu Hasan'ın.

Zamanla anne ve babasını uyarmaya başlamıştı."Anneciğim ne olur başını ört, evde de çıplak dolaşma." "Baba Kur'an oku, namazlarını kıl" diyerek, yardım etmeye çalışıyordu ailesine. Hasan o kadar sevmişti ki peygamberini (s.a.v.), dilinden salavat düşmüyordu. Her vakit O'nu anıyordu aşk ile.

Bir gün okuldan geldiğinde yüzü morarmış, üstü başı perişan haldeydi. Ailesi telaşla sordu. Hasan bir çocuğun Peygamberine (s.a.v) küfrettiğini, buna tahammül edemeyeceğini, bu yüzden de çocuğu bir güzel dövdüğünü tabi bu arada biraz da dayak yediğini söyledi. Okul idaresi aileyi çağırıp şikayet ettiler Hasan'dan. Aile çocukları için endişe ediyordu. O'nun ruh sağlığının bozulduğunu düşünmeye başladılar. Bütün uyarılara rağmen, Hasan daha sonra Rabbine küfreden bir çocuğu da bir güzel dövmüştü. O Hz. Hamza'yı örnek almıştı kendine. En sevdiğine sövenlerin karşısında aslan kesilmişti.

Bir süre sonra grip olduğu düşüncesiyle doktora gitti Hasan. Tetkiklerden anlaşıldı ki hastalık lösemi. Tedaviye hemen başlandı ama Hasan'ın durumu gittikçe ağırlaşıyordu. Her gün biraz daha şevkle kılıyordu namazlarını. Salavat tesbih olmuştu dilinde. Her gün biraz daha özlüyordu Peygamberini (s.a.v.) Ailesine sürekli telkinler yapıyor, onları cennet ehli olmaya davet ediyordu.

Bir sabah erken vakitte babası Hasan'a bakmaya gitti. Onu pencereden birini el sallarken gördü. Sordu kime el salladığını. Hasan anlattı: "Bad-ı saba diye bir rüzgar varmış baba. Ona selam verdin mi Efendimize götürürmüş selamını. Ben ona salladım elimi, bad-ı sabaya. O'na (s.a.v) götürsün diye selamımı"

Yine bir sabah anne ve babasına rüyasını anlattı Hasan: "Eviminizin çatısı açıldı, beyaz giysili iki insan beni alıp bulutların üzerine çıkardılar. Orada çok güzel bir ev gösterdiler bana. 'Hasan burası senin. Gelip burada yaşamak ister misin' diye sordular. Ev çok güzeldi, şimdiye kadar hiç görmediğim ve de hayal edemediğim kadar. Fakat ben annemi babamı isterim, onlardan ayrılamam dedim. Beni geri buraya getirdiler" dedi.

Ailesi Hasan'ın psikolojisinin hastalığın da etkisiyle iyice bozulduğunu düşünmeye başlamıştı. 10 yaşındaki çocuk bu hasta haliyle nasıl bu kadar ibadet edebilirdi?

Hasan daha önce gördüğü rüyaya benzer bir rüya daha gördü. Bu kez kendisine gösterilen evin yanında çok güzel bir bahçeye götürdüler Hasan'ı. "Bak buralar da senin, görebildiğinden de fazlası." dediler. İlerde kendine doğru yürüyen ışık saçan bir adam gördü. Hasan'a sesleniyordu. "Burada kalmak ister misin Hasan?". Hasan: " Ben annemi babamı özlerim" dedi. "Benim de oğlum olmaz mısın Hasan?" diye soru ses. "Sen de kimsin?" dedi Hasan. "Ben senin bad-ı saba ile selam gönderdiğin Muhammed'im" dedi Resulallah (s.a.v.) "Öyleyse anam babam sana feda olsun Ya Resulallah! Anam babam sana feda olsun!" dedi Hasan. "Hazır ol Hasan. Yarın seni almaya ben de geleceğim." dedi sevgili Peygamberi.

Ailesine rüyasını anlattı Hasan. İnanmak istemiyorlardı. Fakat korkuyorlardı da. Resulallah vadettiği gibi Hasan'ın yanındaydı son nefesinde. Yanı başında Hz. Hamza ile birlikte. Anne ve babasına kutlu misafirlerini tanıttı Hasan yüksek sesle salavat getirerek ama onlar sadece boş duvar gördüler.

Babasının daha sonra anlattığına göre Hasan'ın odasına vefatında dolan gül kokusu 10 gün boyunca kaybolmamıştı. Hasan'ın hâli bütün ailesinin hidayetine vesile olmuştu.

İnne lillah ve inne ileyhi raciûn

***

Hasan'ın yaşanmış hikâyesini, birebir ailesinden dinleyen bir ehl-i ilimden işittim. Çocuklara islami terbiye verme, namaz ve ibadet alışkanlığı kazandırma konusunda arayış içerisindeyken bir umut ışığı oldu. Bu gün de 8 yaşındaki Meryem Nesibe'nin hafızlık taç giyme törenine davetiye aldım. Rabbim hepimizin çocuklarına bunlar gibi hüsn-ü misal olmayı nasip etsin. Peygamber aşkıyla doldursun kalplerini. Hasan'ın selamını götüren bad-ı saba bizlerin de selamını götürsün en sevgiliye...

Dur basma!.. da fistan giyemem amaan...

2009-02-07T18:18:00.006+02:00

Ah bir dilleri olsaydı da konuşsalardı, duvarların mı daha çok olurdu anlatacakları yoksa tartıların mı? Veya, duvarlar mı daha iyi sır saklar, tartılar mı? Memnunlar mıdır ki ketum hallerinden? Hiç bağırmak, isyan etmek gelir mi içlerinden?

Duvarlar ayrı bir merak konusudur ama şimdi üzerinde duracağım husus tartılar. Tartı yerine fransızca "bascule" kelimesinden dilimize geçen baskül'ü de kullanırız. Gerçi basanın beden ve ruh haline göre zaman zaman değiştirilebilir özelliktedir baskül kelimesi:

* bas-gül

* bas-ağla

* bas-rejime gir

* bas-çık rejimden depresyona gir

* bas- aç ağzını ve gözlerini açabildiğin kadar

* bas- kapat gözlerini, unut gördüklerini

* bas-kasıl

* bas-bozul

* bas-hayır basma!

...

Siz hiç doğru söyleyen bir tartı gördünüz mü? Ben görmedim. Hepsi de birbirinden yalancı, kötü niyetli, takıntılıdırlar. Hani her öğrenciye takan bir hoca vardır ya okul hayatında, öğrenci çalışır çalışır da geçemez dersi. Öğretmen takmıştır bir kere. Zaten kıt notludur, kırar öğrencinin notlarını. Tartılardaki durum da buna benzer ama bir farkla; notlar gibi kırılmaz kilolar, aksine cömertce yükseltilir tartılar tarafından.

Bütün tartılar bunalımlıdır aslında. Rejim denilen döner kapılı mekâna girmeleriyle çıkmaları bir olan insan evladının yüklerini taşımaktan yorulmuş, depresyonun yamacına sığınmıştır tartılar. Acaba gerçekten bozuk mudurlar, yalancı mıdırlar? Yoksa dokuz köyden kovulan doğrucu davud mudurlar? Bu sebepledir ki; mermer zeminde ayrı, seramik karoda ayrı, tahta parkede ayrı, laminant parkede ayrı tartarlar aynı insanı.

Sahibi önce şefkatle yaklaşır tartıya. Zemini suçlu bulur ilk denemelerde. Nadide bir salon bitkisi gibi tartının yerini sevmesini bekler. Yer değiştirdikçe azalır sabrı. Kabahat tartıdadır belli ki. Kızar, öfkelenir, azarlar... Yine de bir kaç yüz gram eksik tartan yeri, gün ışığını en iyi alan yer olarak belirler tartı için.

...

Bir çok eşyanın eskilerinin yeni versiyonlarından daha iyi olduğunu düşünüyorum. Kayınvalidemin eski ocağı benim yeni ocağımdan daha iyi yanıyor mesela. O'nun çamaşır makinası benimkinden en az üç kat daha uzun ömürlü. Az fonksiyonlu, manuel, demode belki eskiler ama yenilerden çok daha iyi.

Ve tabi eski tartılar... Yeni nesil dijital torunlarından çok daha sağlıklı, çok daha vakurdular, çok daha emindiler kendilerinden. Dijitaller kadar tahkir edilmez, hor görülmez, itilip kakılmazlardı. Azıcık arka ayarıyla oynadın mı, bir de rakamı geriye doğru yuvarladın mı, basanın da basılanın da psikolojisi kurtulurdu. Marifet iltifata tabiydi ya, o kadarcık hileye izin verirdi eski tartılar, küçük kıyaklar yaparları tartılanlara.

Vahim olan ise şimdiki dijitallerin hali. Karakterlerindeki dürüstlük, detaycılık ve de gramcılık ilkesi çoğu zaman taktir edilmediğindendir pillerinin çok dayanmaması. Çabuk pes ederler, fazla dayanamazlar bu "rejim baskısı"na.

İnsan evladının haline için için gülerler kimi zaman. Öyle ya; tansiyon ölçtürmek gibidir tartılmak. Tansiyon aleti çıktı mı ortaya sırayla herkes ölçtürür tansiyonunu. Küçük çocuklar bile "seninki ölçülmez daha" deseniz de "ya bi kere de benimkini ölç" diye yapışırlar ya, tartılmak da böyledir. Tartı ortaya çıktı mı, küçük büyük herkes çıkar üzerine, ya gizlice ya da âşikar tartılırlar. Açken tartılırlar, yemek yer tartılırlar, su içer tartılar. Birisi gelir tartılır, hoşnut kalmayınca bir giysisinin ağır olduğunu düşünür, çıkarıp öyle tartılır. Sonra da neden bilinmez, çıkardığı giysiyi kucağına alıp yine tartılır.

Tartı can havliyle "Yeter! Gelmeyin üzerime!" demek ister belki anlamsız çizgiler yanıp sönerken, fakat diyemez. Sahibinin fazla kilolarından kurtulduğu günü göremeden, vaktinden evvel kapanır göstergesi, biter pili...

karne

2009-01-24T13:17:00.003+02:00

Otobüsteydim. Birkaç durak ilerde liseli gençler ellerinde karnelerle bindiler otobüse. Hallerinden anlaşılıyor ki karneler süper. Taktirler, teşekkürler havada uçuşuyor.

İçlerinden bir kız, en fazla 16’sında, fakat makyajı o kadar yoğun ki 25 gösteriyor. Kâh otobüsün bir ucuna sesleniyor, tiz sesini olabildiğince yükselterek. Kâh öteki ucuna.

“Deniiiiiizzz! Notlar nasıl notlar? Kaç tane 1 var?” diye bağırıyor sırıtarak. Deniz’in sesini duyamıyorum tabi, epeyce uzakta. Fakat görüyorum. Teşekkür aldıııım! Diye çığırmıyor oradan buraya, sessizce elindeki belgeyi havaya kaldırıyor, hafif mahcup.

“Aaa! Ben teşekkür alsam ağzım kulaklarıma varır be. Şuna bak surat yapıyor bir de” diyor ve patlatıyor kahkahayı.

“Ya bir de kulaklarında olsaydı ağzın, nasıl olurdu ki halin?” diye geçiriyorum içimden.

“Böyle gidersen ne öğretmenin teşekkür edecek sana, ne okulun, ne ailen, ne hayat, ne de vakti geldiğinde sen teşekkür edeceksin kendine…” demek istiyorum, diyemiyorum.

Sadece benim dikkatimi çekmedi bu durum.Tam önümde oturan kasketli amca, yaşı yetmişe yakındır, işaret parmağıyla kızın karnesini göstererek, “ver bakiiim sen onu” diye seslendi genç kıza. Kızın suratı değişti birden, vermek istemedi ama direnmedi de. Umarsız bir edayla verdi karneyi. Amca 1’leri saymaya başladı 1..2..3.. diye. Sonra duyamadığım bir şeyler mırıldandı kıza. Birkaç cümlecik öğüt vermeyi ödev bildi belli ki. Kızdaki ifade donuklaştı. Biraz önceki pür neşe halinden eser kalmadı. Susmadı tabi yine konuşuyordu fakat içinden…

***

Kaleme çok malzeme var bu otobüslerde, daha sık binmeli…

Hafta içi her akşam birbirimizi "yemekteyiz"

2009-01-13T20:24:00.014+02:00

Milletimizin en güzel hasletlerini birer birer yiyip bitirmekteyiz. Ahlâkî değerleri kemirmekte, sonra da bir güzel öğütmekteyiz. Âdab ve terbiyenin tadını tuzunu kaçırmaktayız. Türk milletinin tarihten bu güne özenle pişirdiği aşa su katmaktayız. Beş-on bin liraya değerlerimizi satın alanların ekmeğine yağ sürmekteyiz...

Bu programın (şimdi benzerleri de türedi) eğitici(!) bir tarafı da var. Yeni yemek tarifleri, çeşit çeşit sofra düzeni ve süslemesi gibi konularda eğitiliyoruz. Tabi bunların yanında; iki yüzlülüğü, samimiyetsizliği, üç-beş saatlik şöhret uğruna, belki otuzbeş senede kazandığımız değerleri ayaklar altına almayı da öğreniyoruz. Hem de şimdiye kadar güzel bildiğimiz her şeyi değiştiricek kadar sağlam yazıyoruz zihnimize.

Biz; masada bıçağın hangi yöne konulacağını bildiğimiz kadar yemeğe dudak kıvrılmayacağını da bilirdik. Çatalın ucuyla yemeği didikleyip olduğu gibi çöpe göndermenin, nimeti gönderene şükürsüzlük olduğu da bilirdik. Masaya vurarak “nerde kaldı benim yemeğim!” nâraları atmanın terbiye dışı olduğunu da bilirdik.

Annelerimizin, ninelerimizin odalar dolusu misafirleri yamalı yer sofralarında nasıl keyifle ağırladıklarını, yine bunlar gibi samimi sofralara misafir olduklarında, yemekten nasıl şükür ve memnuniyetle kalktıklarını ve bize de böyle öğrettiklerini unutacak kadar güzel eğitiliyoruz.

Her yaştan insanlara sirayet eden eleştiri hastalığının ve anlamsız gurmelik merakının başka nasıl bir açıklaması olabilir ki?

...

Varsın sofra düzeniniz demode olsun...

Mantılarınız kalın açılmış, çorbalarınız yağlı olsun...

Varsın mum olmasın sofranızda...

Yeter ki etrafında samimi tebessümler olsun.

2009-01-05T15:51:00.003+02:00

İlahi!

Gelsin artık ebâbil, Filistin'linin taşı zalime ulaşmıyor.

Sırtlanlar arasında bir avuç mü'min. Yetişsin Esedullah, bir Hamza gönder..

Halit gibi hidayet et kılıcı keskinlere. Cihadına önder Seyfullah gönder.

Mecali yok kimsenin "dur" demeye. Zalimi titretecek bir Yavuz, bir Süleyman, bir Fatih gönder...

elinde bir taşın kaldı

2008-12-30T19:40:00.007+02:00

Gazze'li şehit; senin kanın benim gözyaşım, kopan bacağın parça parça kalbimdir. Bakışların utancım, haykırışların bağıran vicdanımdır. Tevhidlerin, tekbirlerin, şehadetlerin; benim sana dualarım, yalvarışlarım, yakarışlarımdır.

Ümitsizliğin kahrım, imrendiğim makamındır...

Gazze'li bebek; sen açken doymaktan, sen üşürken ısınmaktan, sen ölürken yaşamaktan utanıyorum!

istecib duâenâ bi rahmetike yâ ERHAMERRAHİMÎN

istecib duâenâ bi rahmetike yâ ERHAMERRAHİMÎN

istecib duâenâ bi rahmetike yâ ERHAMERRAHİMÎN

Ahh şu kapatma falları...

2008-04-12T21:59:00.004+03:00

kapatılacak... kapatılmayacak... kapatılacak...

Fehmi Koru- Yeni Şafak

Sardığın tülbente tülbent deyip geçme tanı!

2008-02-21T18:30:00.004+02:00

Türban takıntısının akıllara zarar boyutlara geldiğini isbat edecek bir olay:

Bir arkadaşım 8. sınıftaki oğlunu, inciyen kolunu bir tülbentle sarıp okula göndermiş. Niyeti çocuğun kolunu fazla oynatmasını engellemek ve diğer çocuklara "dikkat" mesajı vermek. Tülbente tutturulmuş bir toplu iğne yok, zaten çocuğun da laiklikle problemi yok.

Fakat öğretmenden kaçar mı? "Aç kolunu illa bakacam" diye tutturmuş. Parlak zekası ile çocuğun türban propagandası yaptığına kanaat getirmiş ve laikliğe sahip çıkmış.

Şimdi biz bu olayı hayalimizde resimlendirelim ve sakallı kardan adamın ve onun gibi nicelerinin yanına iliştirelim. Üzerine de başlık atalım;

SAKATSAL SİMGE Mİ? SİYASAL SİMGE Mİ?

yine yeniden...

2008-02-19T23:43:00.007+02:00

Benim gibi blogunu ihmal eden blogculara "ya kapat ya da yaz" derim içimden. Güncelleyemediğim zaman içerisinde blogumu her şeye rağmen ziyaret eden vefalı okuyucularım, eminim benim için defalarca söylemişlerdir bu sözü. Gecikme için bir sürü sebep sıralarım şimdi ama, lüzumsuz yormayalım kafaları. Arada oluyor böyle duraklamalar ve olur da...

...

Sıla-yı rahim ile geçti tatilimiz. Güzel geçti. Yine de iple çektim okulun açılmasını. Okulun açılması kısmen de olsa benim için özgürlük demek. Gün bana kalıyor. Tabi o karın ağrıtan akşamları saymazsak.

Gelsin proje ödevleri... gitsin performans ödevleri. Yeni ilköğretim müfredatı velileri güzel eğitiyor. Bu yaştan sonra el becerim gelişti. Öğretmenler de hakkımı vermişler Allah için. Görsel sanatlar: 5. Bir defasında kartondan bir evcik yapmasını istemişlerdi oğlumdan. Yalnız yapması mümkün değildi. Yardım ettim tabi. Yardım ederken de abartmamaya özen gösterdim. Sonuçta ödev çocuğa verilmiş. Yaptığımız evcik ormanda terkedilmiş bir kulübeye benzedi. Benim yine de içime sinmedi ve abarttık mı acaba diye düşündüm. Ertesi gün okula gittiğimde yapılan evcikler daha doğrusu villalar ve apartmanlar karşısında şaşkına döndüm. Veliler sanki yarışmış birbirleriyle. Neler yapmışlar neler.. Bahçe peyzaj çalışmaları, yüzme havuzları, kaçak katlar.. daha neler... Dönem sonunda, öğretmenlerin veli gelmeden karne vermemeleri de bu bakımdan anlamlı idi.

...

Bu arada kızım gazi oldu. Ranzanın üst katına çıkmasını engelleyemiyordum bir türlü. Şimdi çık diyorum, çıkmıyor.. Her şeyde vardır bir hayır. Çenede dikişle atlattık elhamdülillah. Daha önemli bir şey olabilirdi. Allah muhafaza etti.

...

Bir yandan da karın keyfini çıkardık. Yağarken izlemek, hatta yağan kar altında yürümek benim için vazgeçilmez bir zevk. Bizim veledler de acayip. Pencereden dışarı bakıyorum. Daha ağzımı açmadan " anne maşşallah deee!!" diyorlar. Sanki ben bakınca kar eriyecek.

Güzel yağdı maşşallah.. bereket olur, barajları doldurur inşallah...

sınaVar

2008-01-26T11:00:00.000+02:00

vakti ânı meçhul bir sınav var

bezm-i elestten sözüm, şehadetim var

korkum kadar ümidim, ümidim kadar korkum var

her uzvunun görevleri yazılmış

ruhuma giydirilmiş emaneti var

var gücüyle ayağıma sarılmış

kor ateşe sürükleyen iblis var

zehiri bal kabında gizleyen

yavaş yavaş hasta eden nefis var

en muzır oyunlarla daldıran

gerçekleri unutturan heves var

şeffaf bir yorgan imiş bahanelerim

altında gizlenmeyen ayıplarım var

tasam çok, yanlış eksik ödevlerim var

merhametinden zerre vermiş varlıklarına

rahmetine sonsuz itimadım var

...

sınav soruları tâ ezelden verilmiş

her tarafa yazılmış cevapları var

oku!

okuduğunu bir bir yaşa diyen kitap var

beni benden çok düşünen kurtarıcım Habib var

tutanı asla düşürmeyen sapasağlam bir ip var

kayıp değil geçti sandığım bir ân

her işimin yazıldığı defter var

bir başıma gireceğim kabirde

yanımda bir tek bu deftere izin var

...

sınav ânı geldi mi...

yalnız ve yalnız hakikat var

yalan yok

hile yok

bahane yok

ezber yok

kopya yok

"biz bunu daha öğrenmedik" yok

"bir şans daha" yok

"hazır mısın?" diye bir sual yok

dönüş yok

kaçış yok

...

korku var

telaş var

pişmanlık var

"keşke" var

utanç var

...

diler ise;

huzur var

güven var

ferah var

rahmet var

af var

lütuf var

gurbetten sılaya dönüş var

emaneti hakkı ile veriş var

en sevdiğine varış var

...

gam yok

keder yok

Allah var

Allah yâr

...

"Bilmiyorlar Allah'ım, bilseler yapmazlardı"

bizden bir şeyler

2008-01-22T12:12:00.000+02:00

Latîf cinsimizin hoşlukları saymakla bitmez. Biri var ki; önceleri hep beni bulur böyle hoşluklar diye düşünürdüm ama öyle değilmiş. Çoğumuza oluyormuş.

İletişim hoşluğu da diyebiliriz buna. Karşılıklı konuşma. Bunun neresi hoş diyeceksiniz şimdi. Bu sadece karşılıklı konuşma. Dinleme olayı yok bu iletişimde. Dinliyor gibi görünmek var. İnandırıcılığınız ise rol kabiliyetinize bağlı. Hoş, anlaşılmak pek de umurda değildir bu iletişimde. Önemli olan konuşmaktır.

O anlatır.. diğeri de anlatır. O bıraktığı yerden devam eder. Diğeri de aynen devam eder kaldığı yerden. Birbirlerine fırsat verirler konuşmaları için. Biraz konuşur biraz susarlar. Sadece susarlar tabi dinlemezler. Sustukları zaman da sıraları geldiğinde ne anlatacaklarını düşünürler. Düşünürken de anlıyormuş gibi kafa sallarlar ki hemcinsleri mutlu olsun. İkisi de birbirini kandırır dinliyor gibi görünerek. İkisi de (belki) farkındadır kandırıldıklarının, kendi kendilerini de kandırdıklarının. Olsun, konuşuyorlardır yine de. Mutlulardır.

X : -Bu gün boğazım ağrıyor üşütmüşüm galiba. Şu şu ilaçları alıyorum. Akşama da misafirim gelecek ne pişirsem acaba?

Y: - Geçen bir deterjan almıştım. Bilmem kaç lira. Onla sildireyim diyorum koltukları. Bir de perdeciye gittim dün. Eşime de dedim valla.. mutfağa perde diktirecem dedim.

X: - Fırında tavuk yapayım diyorum. Bir de pilav, salata... Tatlı yapmıycam valla hazır alıcam.

Y: - Perdeciyle de konuştum bir haftaya hazır edermiş. Eşime de dedim olur dedi...
("eşime dedim" kimileri için klasiktir. Hemen her cümlede kullanılır.)

.............

Çeşitlenerek uzar.. gider.. Biri çıkıp dinlemeye kalkarsa "sohbetin" büyüsü bozulur. Bu tür durumlarda herkes hoşlaşmalıdır ki ortama uyum sağlayabilsin. Aksi halde ortamda iğreti durur. Dinleyip dinleyip konuşmadığıyla kalır.

Şu önemli notu düşeyim de bazıları durumdan vazife çıkarmaya kalkmasın. Hoşluklarımızdan biri de (beylerin aksine) kendimizi tiye alabilecek özgüvene sahip olmamızdır.

Beyler bu kıyağımı unutmayın! Ve tabii istenmeyen nâhoşluklara maruz kalmamanız için, bu tüyoyu hanımların aleyhine kullanmayın. Asrın hatasını yaparsınız. Hemcinslerimize gösterdiğimiz müsâmahayı size göstermeyiz. Demedi demeyin.

yaşa, neler gelir başa

2008-01-16T19:36:00.000+02:00

Resimde gördüğünüz Said'in çalışma masasının çekmecesi. İçinde gördüğünüz karartılar da sinek. Evet, tam 3 tane iri ve de an itibariyle ölü kara sinek.

Kızımın tokasını ararken açtım çekmeceyi ve bu manzara ile karşılaştım. Önce açık kalan ağzımı elimle kapattım ki hala sağ kalan bir tane varsa ağzıma girmesin... Said de yanımdaydı. Sorsam pişman olur muyum diye düşünüyordum ki Said fırsat vermedi sormama...

S: - Şey anneee şey olduu...

E: - Ne oldu?!

S: - Şey işte...

E: -Ney işte???!!!

S: -Besleyecektiim..

E: -Öldürdükten sonra nasıl besleyecektin?

S: - Ben öldürmedim ki havasızlıktan ölmüşler.

E: -.....?....!...?......

S: - Önce bir tanesini yakalamıştım ama yalnız kaldı orda tek başına. Ben de akrabalarını bulup yanına koydum.

E: -Şimdi ne olacak peki? Orda mı kalacaklar?

S: -Anne hatıra olarak kalsınlar lütfeennn!!

Bir gün gardroptan tarantula ailesi çıkarsa şaşırır mıyım? Bilemiyorum...

Mehmet Abinin Hatıraları

2008-01-14T00:09:00.000+02:00

Çok Değerli Ebruli Hanım Kardeşim beni Mimlemiş. O’nu kırmak olmaz. Bir şeyler yazmam lazım. Aklıma aşağıdaki anılarım geldi. Müsaadenizle onları anlatayım. Umarım beğenirsiniz...

İçerlediğimiz bir hadise (intikam almışsanız bunu da yazabilirsiniz):

Bir gün bir dostum Mersin'de bizi yemeğe götürdü. Üç kişiydik, ben de misafirdim. Bir de dükkân sahibi geldi masamızda oturdu. Yedik içtik diğer iki arkadaş müsaade edip kalktılar. Herhalde sandılar dükkân sahibi hesabı ödetmez diye. Garson da hesabı alacak kimseyi bulamayınca yakamıza yapıştı ve aldı. Misafir gittik hesabı ödedik.

En komik anılarımızdan biri:

Yeni evli, eşi bumbar çok seven, ama kendisi bumbarın bulunduğu şehri bile terk edecek kadar bumbardan rahatsız olan hatta tiksinen bir arkadaşımla yaşadığım bir hatıradır.Yıllar önceydi yanılmıyorsam 1997 yılıydı bu dostumun kayınpederine misafir olmuştuk. Damatları ve kızları geliyor diye hem hamarat hem de değme aşçılara taş çıkartan muhterem Kayınvalidesi tarafından envai çeşit nefis yemekler ve de kızları çok sevdiği için tabi ki meşhur bumbarı da hazırlamıştı. Gerçekten her yemeği özellikle bumbarı çok güzel yapardı Muhterem Ablam. Gel gör ki damat efendi sofraya oturmaz ve bumbarı görmemek için diğer odalarda oturur. Bizler afiyetle yedik ama dostum bir türlü yemek yemiyor… Kıvır zıvırla karnını doyurmaya çalışıyor...

Kayınpederi çağırdı damadına ve bir teklifte bulundu. Dedi ki aha bumbar aha metre ye bundan her cm’ si için sana 100 milyon… Bugünkü 100 YTL ye tekabül edecek bir para...

1cm =100 YTL

100 cm = 10.000 YTL

1000 cm = 100.000 YTL

Üst sınır da yok, ye yiyebildiğin kadar… Hayırlı kayınpeder ve şanslı damat… Yeni evli borç harç çok, işleri de o anda kesat giden dostum için çok cazip bir teklif… Bana göre ise zengin olmak için hayatının fırsatı… Kayınpeder ise çok ciddi bir şekilde tekrar dedi ki “Bumbarı yemek senden para benden… Mehmet’te hakem olsun bumbarı o ölçsün yedirsin” “Parayı ona göre ödeyeyim. Ye borçlarından kurtul zengin ol köşeyi dön…” Para burada. Bumbar sofrada. Metre benim elimde… Bizimki mırın kırın ediyor. Uzaktan yan yan bakıyor bumbara düşmana bakar gibi.

Baktım olmayacak çağırdım onu diğer odaya. Dedim yav bu fırsatı kaçırma. Beni de hakem tayin ettiler. Ben bumbarı ölçerken sündürürüm 5 cm ise 10 cm derim. Sen de beni sonra görürsün. Mertebeler içinde kar içinde kar. Sen de kazan ben de kazanayım. Ayrıca bumbarı dürüm yaparız içine çeşitli garnitürler koyarız bumbar olduğunu anlamazsın.

Dostumun eşinin de gözleri parlıyor tabi bu teklife ve eşini ikna etmek için o da az dil dökmüyordu. Yese bumbarı borçlar bitecek rahata kavuşulacak. Neyse uzun bir ikna sürecinden sonra kabul ettirdik şanslı damada bumbar yemeyi… Eşi getirdi en ince bir tane. Ben ölçtüm 5 cm idiyse 10 cm dedik. Yaptık dürümü. Sakladık bumbarı garnitürlü dürümün içine. Onca garnitürün içinde bumbarı bulmak bile zor. Verdik eline eşiyle birlikte dürümü. Gözünü kapayarak bir lokma alayım dedi. Yuttu mu yutmadı mı bilmiyorum. İkinci lokmayı da hatırlamıyorum Sanki adama işkence ediyoruz. Bayıldı, ayıldı. Kendinden geçti. Yemeye devam edemedi. Dolayısıyla ne kendini zengin edebildi, ne de bizi..

Şimdi bu dostum bumbar yer mi? Yemez mi? Bumbarla arası nasıl bilemem ama, hayatının fırsatını kaçırdı bence. Kulakları çınlasın...

Büyüklerimizden biriyle yaşadığımız bir hatıra:

12 Eylül öncesi üniversitede öğrenciyim. Teneffüste sınıftan çıktım. Geri döndüğümde sınıftaki karşıt guruplar birbirine girmiş kavga etmişlerdi. Zaten her teneffüs ve aralarda hırlaşır ve kapışırlardı. Bu seferinde polis de sınıfı doldurmuş ve herkesi yakalamıştı. Sırayla arabalara tüm sınıfı doldurup götürdüler. Ben kavgada yoktum filan dedimse de dinleyen yok. Arada biz de kaynadık ve bindik arabaya. Gittik karakola dizildik sıraya. Gel de masum olduğunu anlat. Sırayla bir güzel copla dayak attılar. Elimiz acıdan yangın yerine döndü. Hayatımda ki ilk ve son polis dayağını bedavadan yedik.

Bu da benim devlet baba ile yaşadığım bir hatıraydı..

Muhabbet dolu kalbi selamlar...

-MEHMET ABİ-

mim

2008-01-11T23:33:00.000+02:00

Ceylin'e cevaplarım:

* İçerlediğimiz bir hadise (intikam almışsanız bunu da yazabilirsiniz):

* İlk okula erken başladığım için ablamla aynı sınıfta okudum. Bir 23 nisan öncesi, özel kıyafet dedikleri bir etkinlik grubuna ablamla birlikte katıldık. İkimiz de pek hevesliydik. 23 nisana az bir vakit kala, katıldığımız etkinliğe bu yıl kız öğrencilerin dahil edilmeyeceğini öğrendik. Hayallerimiz yıkılmıştı. Ben parlak(!) bir fikirle ablamı teselli ettim. "Biz de bandoya katılırız, hem o daha havalı" diyerek. Hemen gittik öğretmenimizin yanına. Bando takımında bir kişilik yer vardı. Benim çelimsiz halimi gören öğretmenim, sen trompeti taşıyamazsın diyerek ablamı takıma aldı. Beni takıma almayan öğretmenime ve beni çatlata çatlata trompet çalan ablama fena halde içerledim. Hala imrenerek izlerim trompet çalan kız çocuklarını.

* En komik anılarımızdan biri:

* Ben trajikomik bir anımı yazmak istiyorum. Başörtümden çıkan iğneleri alelacele bulduğum yerlere saplamak gibi tehlikeli bir alışkanlığım var. Bu alışkanlığım şimdilerde azalsa da geçti diyemem. Yine bir gün acele ile başörtümden çıkardığım toplu iğneleri askıdaki gri renkte bir kumaşa sapladığımı hayal meyal hatırlıyorum. Bu kumaşın kayınpederimin pantolonu olduğunu öğrenmem uzun sürmedi tabi. Her ne kadar mahcubiyet olsa da, kayınpederimin yüzündeki mütebessim ifade ile benden intikam alacağını söylediği anı hatırladığımda hala gülüyorum :) Şimdi kayınpederimin blogu olsa da mimlesem, içerlediği hadiseye büyük ihtimalle bunu yazar. :)

* Büyüklerimizden biriyle yaşadığımız güzel bir hatıra:

* Rahmetli anneannemlerin o sene yaz mevsiminde kaldıkları yaylaya 15 günlük bir tatil için gitmiştik. Çocukluğumun pek çok güzel hatırası sığdı bu 15 güne. Çocukla çocuk olabilirdi anneannem. Normalde bir çocuğa yaptıramayacağınız bir çok işi nasıl yaparsa keyifli hala getirir ve hiç itiraz etmeden yapmamızı sağlardı. Yine bir gün dağ bayır gezmeye çıktık yaylada. Çam ormanlarına pikniğe gidiyoruz hoplaya zıplaya. Fakat pikniği hak etmeliydik. Kışa hazırlık yapmak için kozalak toplayacaktık bir grup torun asker ve kumandan anneanne eşliğinde. Kendine güvenen, ağaca tırmanıp topladıklarını aşağıya atıyor, yerdekiler de poşetlere dolduruyordu. Poşetleri doldurduk ve dönüş yoluna koyulduk. Zorlu bir yamaç vardı geçmemiz gereken. Anneannem elimizi tutuyor ki düşmeyelim. Tabii bizden önce ayağı kaydı tontonumun ve ipi kopmuş tesbih taneleri gibi aşağıya yuvarladık. Hayatımın en keyifli düşüşüydü. Olan sadece kozalaklara oldu.

***

Sıra geldi devir teslim törenine.

İlk olarak; en blogsuz blogcu Mehmet abiyi mimliyorum. Beni kırmayacağına eminim. Blogumu size kiralayabilirim Mehmet abi. ;) Veya, benim alan seninkinden geniş diyorsanız yorum penceresine de yazabilirsiniz.

Ayrıca; Siyah Zambak, Emircan, Aşk-ı Beka mimlendiniz.

Eğlenelim, Öğrenelim

2008-01-10T19:53:00.000+02:00

Bu gün katıldığım programda, aile içi iletişim konulu kısa bir seminer de vardı. Konu seçiminden herkes memnundu. Malum, ortak ilgi alanı. Sıra seminere geldiğinde benim gibi arkadaşlarım da ciddi bir eğitimci bekliyorlardı ki en az benim kadar şaşırdılar.

"İtiraf edin, adımı okuyunca beni bayan sandınız değil mi?" diye söze başladı Canten Kaya. İsmi annesinin kızlık soyadı imiş, ve adından çok çekmiş anlattığına göre. Şimdi ise adından memnun görünüyordu , iyi bir espri malzemesi olmuş onun için. Ben de sizden sayılırım dedi, Ayten, Nurten, Gülten, Canten... bizbize konuşuyoruz şurda dedi ve arada sorular sordu dinleyicilerine.

"Tek kelime ile evlilik nedir?" diye sordu. İletişim, anlayış, ahlak, paylaşım vs.. pek çok cevap aldı. Ben okul dedim. Filozofca buldu cevabımı :p evlilik aynı zamanda filozoflaştırıyor demek ki :)

Ezber bozan bir eğitimci bana göre. Eğlenerek de öğrenilebileceğine güzel bir örnek . Daha verimli olması açısından eşinizle gitmenizde fayda var. Olmadı.. tek gidin. Stand up tadında bir seminer dinleyin.

şifa

2008-01-05T16:00:00.000+02:00

annem

bir demlik su kaynatsan sıcacık kalbinde

bir tutam ıhlamur demlesen sabrınla

biraz dua katsan şeker yerine

geçerdi sızılarım

Hanımlarla İstişare

2008-01-04T12:36:00.000+02:00

Hudeybiye antlaşması tamamlanmış ve Kureyş heyeti Mekke’ye geri dönmüştü. Fakat Müslümanların kampında büyük bir sessizlik hakimdi. Başlar öne eğilmişti. Bu kadar yolu gelmelerine rağmen Kabe’yi ziyaret edememiş olmaktan ve yapılan anlaşmadaki eşitsizliklerden dolayı hayal kırıklığı yaşıyorlardı.

Hz.Ömer (r.a) dayanamayarak ayağa kalktı ve Hz.Peygamber (s.a.s)in yanına gitti:

- Sen Allah’ın peygamberi değil misin?

- Evet!

- O halde neden dinimizin şerefini bu kadar düşürüyoruz?

- Ben Allah’ın peygamberiyim ve Ona karşı gelemem. O bana zafer verecek.

- Fakat Sen bize Kabe’ye gidip onu tavaf edeceğimizi söylememiş miydin?

- Evet! Fakat bu yıl gideceğinizi söylemiş miydim?

- Hayır.

- Muhakkak Kabe’ye gideceksiniz ve onu tavaf edeceksiniz.
Hz.Ömer (r.a), kendisine hakim olamıyordu. Soluğu Hz.Ebubekir’in (r.a) yanında aldı. Aynı soruları ona da sordu. Hz.Peygamberin (s.a.s) söylediği cevapları duymamış olmasına rağmen o da aynı cevapları verdi.

Hz.Peygamber (s.a.s) ayağa kalktı ve halka seslendi:

- Ey Müslümanlar! Kalkın kurbanlarınızı kesin ve saçlarınızı tıraş edin!
Fakat Müslümanların hiç biri yerinden kımıldamadı. Hz.Peygamber (s.a.s), emri bir kez daha tekrarladı fakat yine kimse yerinden kımıldamadı. Üçüncü kere emir tekrarlandı ama yerinden kalkan olmadı. Hz.Peygamber (s.a.s) dönüp, hanımı Ümmü Seleme’nin yanına geldi:

- Ya Resulallah! (s.a.s) Neyin var?

- Ya Ümmü Seleme! Halkın bu hali nedir? Şaşılacak şey doğrusu! Onlara kurbanlarını kesmelerini tekrar tekrar söylüyorum. Sözlerimi duyuyorlar, yüzüme bakıyorlar ama içlerinden hiç biri emrimi yerine getirmiyor.
- Ya Resulallah! (s.a.s) Bu hal, halka her nasılsa gelmiş bulunuyor. Sen hemen git, kurbanlık develerini kes ve tıraş ol! Kimseye de bir şey söyleme! Sen böyle yaparsan, halk da sana uyar.

Hz.Peygamber (s.a.s), “Bismillah, Allahu Ekber!” diyerek develerini kurban etti. Müslümanlar, Hz.Peygamber (s.a.s)in kurbanını kestiğini görünce, hepsi birden kurbanlarını kesmeye başladılar. Ümmü Seleme der ki:

- Kurbanlıklara doğru öyle yığıldılar ki, birbirlerini ezmelerinden korktum.

***

Bir yakınım anlatıyor:

- "Kadınlarla istişare et, dediklerinin tersini yap" diyordu dedem. Ben de latife olduğunu bilsem bile söylediklerinin etkisinde kaldım. Fakat zaman içerisinde gördüm ve anladım ki; "kadınlarla istişare et, dediklerinin tersini yap" diyen istişare ehlinin (bu hususta) dediğinin tersini yapmalı imiş. Tecrübe ile sabit.

diş, dişçi, tosbağa

2008-01-02T17:26:00.000+02:00

Bu günlerde, ailecek kendimizi emanet ettiğimiz bir türk hekimi var ki; muayenehanesi ikinci adresimiz, kendisi de aileden birisi oldu.

Kurtuldum kurtulacağım derken, bir de çocukların tedavileri çıktı. Yani yaşadığımız; 'dişimizi verdik çenemizi kaptırdık' türünden bir durum. Asıl şaşırdığım şey; ben çocukları dişçi koltuğuna nasıl oturtacağım diye düşünürken, yoğun bir doktor muhabbetiyle karşılaşmam. Benim bildiğim çocuklar dişçiden korkar. Hele de o kabir azabı aletler vızıldamaya başlayınca hepten tırsar. Bizde tam tersine, önce ben yaptıracağım tarzında tartışmalar yaşanıyor. S. soruyor mesela: "Anne benim dişim tekrar ne zaman çürür?" diye. Bu duruma sevinmeli miyim üzülmeli miyim diye sordum doktor teyzelerine. Bu cesur delikanlılarla gurur duymalıymışım.

Sizinle gurur duyuyorum minik tosbalarım. :)

Kuşların penceresi

2007-12-28T21:40:00.000+02:00

Oradan bakınca nasıl görünüyoruz?

Sizin gibi kanatlarımızın altına alamıyoruz dünyayı.

Yine de, sizden kopya çekerek dev gibi kanatları olan metal kuşlar yapabiliyoruz.

Onları uçurabilmek için senelerce kafa patlatıyoruz ve başarıyoruz.

Uçabilmenin verdiği gurur sesimize bile aksediyor, bir havalara giriyoruz havada.

Sonra, küçücük bir hata ile o kocaman metal kuşu, taşıdıklarıyla beraber yere çakabiliyoruz.

Çok mu beceriksiz görünüyoruz?

...

'Kuş gibi' canınız var ya.. mala mülke tamah etmiyorsunuz.

Yavrularınızı koruyacak çalı parçaları, bir de doyuracak kadar yemek kafi size.

Biz; ağzımıza aldığımız lokmayı yutabileceğimizden emin değilken, daha pahalı seramikler, saunalı banyolar, ipekten halılar için çalışıyoruz da çalışıyoruz.

Çok mu ahmak, çok mu zavallı görünüyoruz?

...

Şuursuz olduğunuz halde, görevlerinizi hiç aksatmadan yerine getiriyorsunuz.

Yaratanınızı tanıyorsunuz, O'nun sevkiyle tabiatın dengesine katkıda bulunuyorsunuz.

O'nu zikrediyorsunuz türlü namelerle.

'Beni yaratanı bil' diyorsunuz, eşref olarak yaratılan bizlere.

Şuur sahibi bizler; gözümüze sokarcasına gösterilenlere bakıyoruz, görmüyoruz.

Görüyoruz, anlamıyoruz.

Anlıyoruz, inkar ediyoruz.

Çok mu cahil, çok mu gafil görünüyoruz?

...

Akıllıyız ve aklımızı kullanıyoruz.

Şahane çıkar hesapları yapıyoruz.

En güçlü silahları yapmak için yarışıyoruz.

Menfaatlerimiz için insanlığa kıyıyoruz.

Yanıbaşımızda katliamlar yapılıyor, alışıyoruz.

Bir yerlerde insanlar açlıktan ölüyor, biz doyuyoruz.

Çok mu bencil, çok mu merhametsiz görünüyoruz?

...

Kötü nam salmış bir akrabanız var; akbaba.

O bile, kuş kadar beyniyle canlılara saldırmıyor.

Fakat biz yaşamak için değil, yaşatmamak için öldürüyoruz.

Çok mu cani, çok mu vahşi görünüyoruz?

...

Sonra.. biz sevdiklerimizi özlüyoruz.

'Uçup gidiversek yanlarına' diyoruz, uçamıyoruz.

Hayata emekleyerek başlıyoruz, en sonunda koşabiliyoruz, hepsi bu.

Akllıyız ya hile yapıp yardım alıyoruz ürettiklerimizden, zar zor ulaşıyoruz bir yerlere.

Öyle kafamıza esince dağların, canımız isteyince denizlerin üzerinde salınamıyoruz.

Üşüdüğümüzde, baharın en güzel yaşandığı yerlere göçemiyoruz, geride bıraktıklarımızı düşünmeden.

Kendi ördüğümüz duvarlarla çevrili hayatımızda, sınır tanımayan özgürlüğünüze imreniyoruz.

Çok mu aciz görünüyoruz?

...

Merakımı giderin kuşlar!

Oradan bakınca nasıl görünüyoruz?

Âkıl için bitti bayram

2007-12-24T01:05:00.000+02:00

Bir sayfa daha çevrildi ömür defterimizden.

Üzeri; 'kurban' edilenlere, bayramlık elbiselere, dolup boşalan şekerliklere, tatlanmış ağızların tatlı muhabbetlerine, devamlı çalan kapı zillerine, samimi kucaklaşmalara, çocuk cıvıltısına, bozuk para şıkırtısına, bayramın telaşına, coşkusuna dair satırlarla doldurulmuş bir sayfa daha...

'Kudretin kalemi' daha nice bayramlık sayfalar yazsın bize ve sevdiklerimize. Hayırla, sağlıkla inşaallah...

Bi İsmi Allah

2007-12-16T13:44:00.000+02:00

Sık kullanılanlar listemin en çok tıklananlarından. Blogumun ilk postlarından birinde yine yayınlamıştım. Çok sevdiğim bir zikir...

hüzünlüyüm, hem nasıl...

2007-12-15T21:17:00.000+02:00

Hayat!

2007-12-14T22:07:00.000+02:00

Bir otobüs dolusu insan!

Hepsi aynı yöne gidiyor.

Fakat,

Bakışlar farklı, duruşlar farklı, düşünceler farklı...

Karşımdaki bebekle, yaşlı amcanın göz renkleri aynı.

Peki ya o gözlerin söyledikleri...

Ceketinin üzerinden bir atkıyla sıkıca sarılmış bebek.

Atkının kenarı ağzına değdikçe onu emmeye çalışıyor.

Bütün derdi bu.

Peki yaşlı amca?

O ne hüzünlü bakışlar.. ne yorgun.. ne durgun...

"Benim sonuna geldiğim yolun henüz başındasın bebek!"

"Bir bilsen ne zor hayat, bir bilsen..." der gibi bakıyor yanındaki bebeğe.

Hemen yanında paraları toplayan muavin..

Kaşları tamamen dökülmüş, saçların yarısı dökülmüş.

Belli ki kemoterapi görüyor.

Onun için var mı sağlıktan daha değerlisi?

Elindeki poşetleri taşıyamayan süslü hatunun aldıklarından ona ne.

Bir genç kız ayakta bekliyor, bir yandan bebeğe bakıyor imrenen bakışlarla.

Belki de anne olacağı zamanı düşlüyor.

Arka tarafta genç delikanlılar kahkahalarıyla otobüsü inletiyor.

Ne gam.. ne keder.. dünya onların sanki...

Yanımdaki tombul teyze, gençlerden oturacak yer bulamamış.

Poşetlerini almış sol yanına düşmemek için uğraşıyor.

"Yazık!" diye söyleniyor sessizce.

Saçlarını turuncuya boyamış bir genç kız, yeni kuaförden çıkmış belli.

Göz ucuyla camdaki yansımasında kendini izliyor hayran hayran.

Nasıl göründüğünden daha önemli ne olabilir?

4-5 yaşında bir çocuk, annesini kaldırıp kendi oturmak için sızlanıyor.

Ona nasıl yer olmaz.. ne demek 'büyükler ayaktayken küçükler oturmaz?'

Kimi ilaç saatinin,

Kimi namaz vaktinin,

Kimi akşam pişireceği yemeğin,

Kimi elektrik faturasının,

Kimi sınavlarının,

Kimi sevdalarının derdinde,

Bir otobüs dolusu insan!

Görünüşte aynı yöne giden, fakat her biri kendi yönünü kendi belirleyen

Bir otobüs dolusu insan!

Tıpkı koca arzdakiler gibi.

İkramiye

2007-12-13T00:43:00.000+02:00

Şu internet denilen alem ne acaip bir şeydir ki urgan ile bağlar kendine. Hele de yeni tanışıyorsanız nasıl olduğunu anlamadan samimiyetin cılkını çıkarıverirsiniz. Kullanım alanı malumunuz çok geniş. Şerre de hizmet eder hayra da. Tercih kullanıcıya ait.

Misal;

Hayatını hayır üzerine şekillendirmiş, çok kıymetli bir tanıdığım, internet deryasına hızlı bir dalış yapmış ve tanışma süreci çok eğlenceli olmuş. Saat gecenin 3'ünde heyecanla eşini uyandırmış. "Kalk" demiş. "kalk bir şey kazandım hem de 500 tane." Eşi, söylene söylene uyanmış. "Hayırdır inşallah bizim hanıma acemi şansı vurdu heralde" demiş. Ekrana bakmış ki; cep telefonu operatörlerinden birinin her zamanki reklamlarından biri, "ayda şu kadar kullanana 500 SMS hediye".

"SMS kazanmışım ama SMS ne ki?" demiş sevgili H. Durumu anlayınca hayal kırıklığı ile gülmüş kendi kendine. "Hayatımda hiç bir şey kazanmadım. Kabe resimlerine bakıyordum, o mübarek yerin hürmetine ikramiye kazandım sanmıştım." demiş, fikrine, zikrine hayran olduğum, bütün vaktini 'ebedi ikramiye' için sarfeden sevgili H.'cığım.

Yazmama izin verdiğin için teşekkür ederim, öpüyorum ellerinden :)

geride kalanlar...

2007-12-11T02:02:00.000+02:00

Meclis-i Mebusan

2007-12-09T01:00:00.000+02:00

Çocuk yaşlarımdan itibaren ara sıra TRT 3 izlerim. Siyasete ve siyasetçilere merakımdan değil, aksiyon merakımdan izlerim meclis televizyonunu. Zira çocukluğumda rahmetli tonton amca Turgut Özal dışında merakımı celbeden siyasetçi yoktu. Fakat kavga, gürültü, hatibe sataşmalar her daim vardı, var.

Kürsüye çıkan her hatibin konuşmasında ayrı ayrı hatalar bulmak, eleştirmek, jest ve mimikleri hakkında yorum yapmak.. kısacası; oturduğun yerden ahkam kesmek çok kolay ve keyifli. Bir de; hatırı sayılır sıklıkta çıkan patırtılar, lacileri çekmiş kelli felli adamların uzaktan "hebehube" diye anlaşılan, karada yüzmeye çalışır gibi yaptıkları el kol hareketleri eşliğinde söyledikleri-söylemeye çalıştıkları ve bunun gibi "action" görüntülerdir TRT 3'ün reytingini artıran.

Bütçe görüşmelerinin yapıldığı şu günlerde meclis bir başka hareketli. Açıldığı günden itibaren "Devletin malı deniz" anlayışını benimseyenlerden "Denizden bile abdest alsanız israf etmeyiniz" hadisini şiar edinenlere kadar envai çeşit siyasetçiye ev sahipliği yapmış mecliste, bütçe görüşmeleri her zaman tartışmalı geçmiştir.

Çocukluğumda izlediğim TBMM'nin düşündürdükleri ile, şimdi izlediğim TBMM'nin düşündürdükleri arasında en az geçen yılların sayısı kadar fark var. Ancak en önemlisi; şu ayetten ve bizi yönetenlere yüklediği mesuliyetlerden şimdi haberdar olmam:

“Hiç şüphe yok ki Allah (c.c), size emanetleri ehline (sahiplerine) teslim etmenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emrediyor. Bununla Allah (c.c) size öğüt veriyor! Doğrusu Allah(c.c) işitendir, görendir.” (Nisa sûresi, 4/58.)

Yakın zamanda dinlediğim bir kıssayı aklımda kaldığı kadarıyla sizinle paylaşmak istiyorum:

Eskiden bir hanım, geceleri ay ışığında nakış ya da ona benzer bir iş yapmaktadır. Arada sırada geçen gece bekçilerinin el fenerleri etrafı aydınlatır ve nakışın, bekçilerin ışıklarından faydalanılarak yapılan kısımları daha düzgün olur. Bu durumdan vicdanen rahatsız olan hanım, bulunduğu yerin kadısına giderek bunun helal olup olmadığını sorar. Kadı bu soru üzerine çok şaşırır ve " Sen kimsin? Hangi ailedensin?" diye sorar. Hanım, Bişr-i Hafi'nin kız kardeşidir.

Suç Aleti Toplu İğne!

2007-12-06T01:00:00.000+02:00

Başını örten hanımlar arasında, örtüsünü türban olarak isimlendirenler olduğu gibi başörtüsü demeyi yeğleyenler de var. Ben türban'ı hiç bir zaman benimseyemedim. Zaten kelime manasıyla bizim kullandığımız örtüyü tarif etmiyor. Buna rağmen, malum kesim ninelerinin örttüğü başörtüsüne dil uzatamayacakları için suçlu olarak türbanı seçmiş olmalılar.

Ahmet Hakan dünkü yazısında masum başörtüsü ile suçlu türbanı mukayese etmiş, 12 fark bulmuştu. Bu konu bizim evde fikir ihtilafına sebep oldu. Ben, başımı örten örtüye; -her ne kadar toplu iğne kullanarak örtsem de- maksadımı net bir şekilde ifade eden başörtüsü demeyi tercih ediyorum. Sizin de fikirlerinizi merak ediyorum.

Bu yazıyı yazarken Ahmet Hakan'ın bu günkü yazısına da göz attım. Yazıda katıldığım bölümler olmasına rağmen, "türban karşıtı cephe'nin" anlayamadığı husus hakkında aydınlanmadığımı söylemeliyim.

Bütün kavga kıyamet, kapatılan okul kapıları, kamusal alan çilesi.. sadece örtülülerin "saç gösterme" konusundaki "katı prensiplerini" anlayamamalarından mı?

Hepsi bu mu?

Önemli!

2007-12-01T20:53:00.000+02:00

Yaşanmış gerçek bir olay:

Adamın biri arabasıyla giderken yolda bir yolcu alır arabaya. Adam arka tarafa biner. Şöför:

- Eee hemşerim kimsin? Nereye gidersin? der. Yolcu:

- Ben Azrailim. Canını almaya geldim der. Şöför alaycı bir tavırla:

-Sen mi Azrailsin? Yahu senin gibi Azrail olurmu hiç? der Yolcu sakin bir tavırla:

-Sen daha önce Azrail gördün mü ki tarif ediyorsun der ve ekler yolcu:

- İnanmadın bana öylemi? der. Şöför:

- İnanmadım tabii der. Yolcu:

- O zaman 200 metre ileride bir adam daha alacaksın der. Gerçekten de adamın dediği gibi şöför 200 metre ileride bir yolcu daha alır. Ama yolcu ön tarafa oturur. Olaylar bundan sonra daha da enteresanlaşır. Şöför yanındakine:

- Ee sen kimsin? Nereye gidersin der. Öndeki:

- Abi beni merkezde bir yerde indirirsen çok sevinirim, adım felanca der. Şöför:

- Yahu şu arkadaki adam bana Azrailim diyor, görüyon mu şu herifi hem iyilik ediyoz hem de dalga geçiyor zibidi der. Öndeki arkaya bakar ama kimse yoktur. Öndeki:

- Abi arkada kimse yok ki. Şöför hışımla arkaya bakar ve:

-Kör müsün be adam? Arkada oturuyor ya der. Öndeki arkaya bir daha bakar ve:

- Abi senin kafan iyi mi, yoksa dalga mı geçiyorsun der. Bu sefer arkadaki söze girer:

- Gördün mü der öndeki beni ne duyabilir ne de görebilir der şöföre. Şöförün bir anda dizlerinin bağı çözülür bet beniz atar. Arkadaki şöföre:

- Hadi der arabayı kenara çek 2 rekat namaz kıl canını alacağım der. Şöför ağlamaklı çaresiz bir şekilde arabayı kenara çeker ve iner arabadan.

Sonra.. sonra ne olmuş biliyor musunuz?

Adamlar arabayı aldıkları gibi kaçmışlar. :)

ŞŞŞŞT!.. Bak bi!

2007-11-30T23:28:00.001+02:00

Ben senin bildiğin blogculardan değilim blog!

Tamam.. belki bilip de akıl erdiremediklerindenim.

Sana haksızlık ettiğimi söylüyorsun. İyi diyorsun hoş diyorsun da.. sebebini hiç sormuyorsun. Bu Ebruli bilgisayar ekranına, tuş sesine hasret mi kalmış, bir kaç dakika fırsat bulsa da, açgözlü gibi bir sürü site açıp hiç birini okuyamadan geri mi kapatırmış.. hiç düşünmüyorsun.

Üstelik; özlediğim için pür telaş hayatıma seni yeniden dahil ettim. Bunu da takdir edersin değil mi.. edersin. Hem bir fırsat bulayım da sana ne güzel bir şablon hazırlayacağım, söz. Şimdilik böyle idare et.

Hemen şımarma.. yok öyle istatistik filan. Ne o öyle bir sürü vaktimi alıyordu, bu gün kaç kişi tıklamış, nerelerden tıklanmış.. hiç uğraşamam. Youtube'mu olacaksın başıma..

Sana bir itirafta bulunayım. Seninle vakit geçirmenin en keyifli yanı; yazdıklarımı aylar/yıllar sonra yeniden okumak.. hatırlamak.. Sırf bunun için bile sana vakit ayırmaya değer.

Anlayacağın o ki blogcum; seninle seyrek de olsa görüşeceğiz. Ben buralarda olacağım. Senin de başka şansın yok zaten.

Bu kadar muhabbet yeter. Hadi bakalım uykum geldi tutma beni!

havadan sudan

2007-11-12T23:31:00.000+02:00

Blog yazmayı bırakalı pek çok şey değişti.

Mesela kızım konuşmaya başladı. Hem de ne konuşma.. Öyle sizin, benim gibi değil.. Kendine has acaip bir lügat geliştirdi. Ben rahatlıkla anlıyorum ama arkadaşlar şifre çözücü gerektiğini söylüyorlar.. Size de kızımın incilerinden örnekler yazayım efenim, mahrum kalmayın..

Pakıyı pakat (kapıyı kapat)

Hayırlı cegeler (hayırlı geceler)

Kokamı fakama tak (tokamı kafama tak)

Korpatal (portakal)

Pökek (köpek)

Cöbek (böcek)

Pokar (kopar) vs..

Aklımda kalanlar bunlar. Bunun abileri de böyleydi. Özge ve Kübra ablaları vardı mesela, komşumuzun torunları. Onları; Ögze alba, Kürba alba diye çağırırlardı. Doğrusunu söylemek çok daha kolay halbuki.

***

Dünü geçip güne geleyim..

Avukat gibi konuşup duma derler ya.. ne kadar yerinde bir söz olduğunu bu gün katıldığım yemekte anladım. Babası, ülkemizin kıymetli hukukcularından birisi olan genç bir avukat hanımla uzuuuun sohbetler ettik. "Nolacak bu memleketin hali" ile başlayan muhabbeti "Praktikere servis nerelerden kalkıyor" türünden mevzularda seyreder buldum.

Bir çok yeni sima tanıdım. Daha önceden merhaba edip de ismini hatırlamadığım çok insan vardı da, Allah'tan yaka kartları imdada yetişti. Mönü de fena değildi. İçinde antep fıstıkları olan ilk defa tattığım bir çorba vardı mesela, güzeldi. Canlı sanat müziği eşliğinde sebzeli imam bayıldı daha bi lezzetliydi.

Dinlediklerim, gördüklerim; her şeye rağmen memleketimde güzel şeyler de yapıldığının isbatıydı. Geleceğe dair hiç ölmeyen ümitlerime vitamin takviyesiydi..

Teze Bismillah

2007-11-11T20:35:00.000+02:00

Açsam mı?

Açsam açsam...

Arada bir yazsam...

Olur mu?

Olur..

Neden olmasın?

Hadi bakalım ebruli göreyim seni :)

zan...

2006-12-14T22:03:00.000+02:00

Yalnız ödevlerim için kaygılandığım,

Sınavdan 60 alınca ağladığım,

Yatağım bozulduğunda sinirlendiğim,

Bir kaç şekerle mutlu olduğum,

Sadece bayram geceleri uyuyamadığım,

Dedemin kestiği koça hüzünlendiğim,

Şimdi yaptıklarının yarısını bile yapamadığım annemi;
"ben anne olsam böyle yapmazdım" diye eleştirdiğim,

Babamın anlattığı siyah-beyaz fare hikayesini,
sıradan bir masal gibi dinlediğim,

En büyük günahlarımın; anneme öf demek
ve yemeğe besmelesiz başlamak olduğunu düşündüğüm,

Ve bu günlerin çok daha kolay olacağını sandığım o günler..

gelmez mi geri?

2006-12-07T11:40:00.000+02:00

Hayırdır inşallah

2006-11-29T14:52:00.000+02:00

Allah sonunu hayr etsin, bu aralar "hayır" kelimesi fena halde dilime takıldı. Gerekli- gereksiz bol bol kullanıyorum.

Hayırlısı...

Allah hayrını versin...

Bunda da vardır bir hayır...

Hayırdır?

Hayır, hayır...

Bu kadar "hayır" hayra alamet midir bilmem...

Neyse, Allah'dan hayırlısı... :)

...

2006-11-21T13:30:00.000+02:00

Mevsim zemherir.

9'unda mücahidin elleri üşür.

Küçük bedenine sığmaz bir yürek taşır.

İçindeki yangın alemi yakar da, ısıtamaz avuçlarını.

Şehrinin seması kapkara duman.

Ne güneşi görüyor, ne ay ışığını.

Sayamıyor güneşin annesiz kaç güne daha doğduğu...

Ve bir bomba daha.. çok yakınında...

Annenin kucağında bir bebek,

Bebeği kucağında bir anne daha...

1..5..70... her yaştan insanların feryatları...

...

Kömür gözler babasını arıyor.

Ürkek değil, cesur er bakışları.

Tek tek geçiyor şehitleri.

Her biri babasının bir eşi.

Asrın ebu cehilleri kaç babanın kanına girdi?

...

Ve dermansız kaldığı anda,

Resulallah manen yanında.

Ammar'ı teselli eder gibi okşuyor saçlarını.

Sümeyye'yi, Yasir'i müjdeler gibi müjdeliyor anasını, babasını.

Isıtıyor üşüyen ellerini.

Gücü kuvveti oluyor cılız vücudunun.

"Sevin" diyor.

"Evladısın Peygamberin ve Peygamber komşusunun..."

Ders 1

2006-11-14T22:40:00.000+02:00

Konu: zıt anlamlı sözcükler

Ebruli: ............. Anladın mı oğlum?

S. : Anladım.

Ebruli: Peki o zaman söyle bakalım; "son" sözcüğünün zıt anlamlısı nedir?

S. : NOS

Bir söz...

2006-11-13T13:56:00.000+02:00

"Aklı başında olan insan,

ne dünya umurundan kazandığına mesrur

ve ne de kaybettiği şeye mahzun olmaz."

Bediüzzaman

Cins-i Latif

2006-11-11T22:42:00.000+02:00

Ünvanına yakışır şekilde; bir hoş(!) cinstir hanımlar...

Mesela; birikim yapmak isterler, fakat bunu tek başlarına yapamazlar. En az 6-7 kişi olmak üzere, belirli günlerde bir araya gelirler. Birikimin cinsine göre günün adı değişir. Altın günü, dolar günü, euro günü vs...

Ev sahibi bir gün önceden baklava açar. Aynı gün börekler, kısırlar hazırlanır. Maksat müşt.. pardon misafir memnuniyeti...

Hanımlar toplaşır, kaynaşır vs... Sohbetten anlaşırlır ki; önceleri bu hanımların toplanma maksatları; imani konularda kitaplar okuyan ve tefsir dersleri veren bir hocayı dinlemekmiş. Zamanla, hoca cemaatten, cemaat de hocadan memnun kalmayınca yolları ayrılmış. Hanımlar birbirlerini pek sevdiklerinden, bu toplantılara "gün" adı altında devam etmeye karar vermişler.

...

Hazır hoca da gelmemişken (helal dairede) eğlenilir. Çaylar içilir, börekler, kısırlar yenir, pek memnun kalınır. Sanki yapılan ikramların ücretiymiş gibi, paralar çıkarılıp ev sahibine sunulur...

Genelde hep bir ağızdan konuşulur. Diğerlerinin sustuğu nadir anlarda, konuşan kişi, dinleniyor olmanın verdiği keyifle anlatır da anlatır... Kimi ağzı açık dinler hanımı, kimi de "yeteeer"diye bağırır (içinden).

Tam da bir kaç satır kitap okunmaya karar verilir ki; eve dönüş saatinin geldiği farkedilir ve bir dahaki "gün"e ertelenir.

Misafirler evlerine giderler ve ev sahibi ikram etmeyi unuttuğu baklavayı hatırlar...

Ve haftanın konuğu; "gün"de söyle-ye-mediklerini, ağrıyan başına rağmen blogunda yazar...

Bunlara karışmayın ;)

2006-11-09T19:11:00.000+02:00

Bu da geçer...

2006-11-07T09:11:00.000+02:00

Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye varır. Karsısına çıkan insanlara, kendisine yardım edecek, yemek ve yatacak yer verecek birileri olup olmadığını sorar. Köylüler, Derviş’e, kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söylerler ve Sakir diye birinin çiftliğini tarif edip, oraya gitmesini salik verirler.

Derviş yola koyulur, yolda birkaç köylüye daha rastlar. Onların anlattıklarından, Sakir'in, o yörenin en zengin kişilerinden biri olduğunu öğrenir. Bölgedeki ikinci zengin ise, Haddad isimli bir başka çiftlik sahibidir. Derviş, Sakir'in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır. İyi misafir edilir, yer, içer ve dinlenir. Sakir de, ailesi de hem misafirperver ve hem de gönülleri zengin insanlardır. Sonra tekrar yola koyulma zamanı gelir ve Derviş Sakir'e ve ailesine teşekkür ederken, "Böyle zengin bir insan olduğun için hep şükret." der. Sakir'den ise şöyle bir yanıt alır:

"Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen, gerçeğin kendisi değildir. Bu da geçer...".

Derviş, Sakir'in çiftliğinden ayrıldıktan sonra, bu yanıt üzerine uzun uzun düşünür. Aradan birkaç yıl geçtikten sonra, Derviş’in yolu yine ayni yöreye düşer. Sakir' e uğrayıp, ziyaret etmek ister. Yolda karşılaştığı köylülerle konuşurken, köylüler:

"Haaaa o Sakir mi? O iyice fakirledi, şimdi Haddad'ın yanında çalışıyor..." derler.

Derviş, hemen Haddad'in çiftliğine gider. Sakir'i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır. Üzerinde eski püskü giysiler vardır. Geçen süre içindeki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi barkı yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için, tek çare olarak, selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad'ın yanında çalışmak zorunda kalmıştır. Bu süre zarfında Sakir ve ailesi, Haddad'a hizmetkârlık yapmaktadırlar.

Sakir, Derviş’i, bu kez son derece mütevazi olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır. Derviş, vedalaşırken, Sakir'e olup bitenlerden ne kadar çok üzgün olduğunu söyler ve Sakir'den su yanıtı alır:

"Üzülme... Unutma, bu da geçer..."

Derviş, gezmeye devam eder ve aradan uzun yıllar geçtikten sonra, yolu yine aynı bölgeye düşer. Öğrendiklerinden şaşkına döner. Bir süre önce ölen Haddad, ailesi olmadığından, bütün varını yoğunu, en sadık hizmetkârı ve eski dostu Sakir'e bırakmıştır. Sakir, Haddad'ın konağında oturmaktadır. Kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine o yörenin en zengin insanı olmuştur. Derviş, eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar çok sevindiğini dile getirdiğinde yine aynı yanıtı alır:

"Bu da geçer..."

Birkaç yıl sonra Derviş yine Sakir'i arar. Ona bir tepe gösterirler. Tepede Sakir'in mezarı vardır ve mezar taşında söyle yazmaktadır: "Bu da geçer". Derviş, üzgün bir şekilde, "Allah Allah, ölümün nesi geçecek?" diye düşünür ve gider...

Ertesi yıl, Derviş, Sakir'in mezarını ziyaret etmek için geri döner ama ortalıklarda mezar falan kalmamıştır. Büyük bir sel gelmiş, bütün tepeyi silmiş süpürmüş ve Sakir'in mezarından geriye hiç eser kalmamıştır.

O yıllarda, ülkenin sultanı, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Bu öyle bir yüzük olacaktır ki, sultan mutsuz olduğunda umudunu tazeleyecek, mutlu olduğunda da, mutluluğun rehavetine kendini kaptırmasını, tembelliğe düşmesini önleyecektir. Hiç kimse, sultanı tatmin edecek böyle bir yüzük yapmayı başaramaz.

Sultanın adamları bir gün bilge Derviş’i bulurlar, yardım isterler. Sultan yüzüğe fena halde takmıştır. Derviş, sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazar. Kısa bir süre sonra, yüzük sultana sunulur. Sultan önceleri hiçbir anlam veremez; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya takılır gözü. Üzerinde biraz düşünür ve yüzü aydınlanır. Büyük bir mutluluk ışığı parlar gözlerinde. Sonunda tam da istediği bir yüzüğü olmuştur. Yüzüğün üzerindeki yazı mı? Şu yazılıdır yüzüğün üzerinde:

"Bu da geçer..."

Dost

2006-11-07T09:08:00.000+02:00

Farkında mıyız?

2006-11-04T13:02:00.000+02:00

"Farkında" olmalı insan. Kendisinin, hayatın olayların, gidişatın farkında olmalı.

Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen.

Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.

Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.

Şu çok geniş görünen dünyanın, ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli.

Henüz bebekken "Dünya benim!"dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu, ölürken de aynı avuçların "her şeyi bırakıp gidiyorum işte!" dercesine apaçık kaldığını fark etmeli.

Ve kefenin cebinin bulunmadığını fark etmeli.

Azrailin her an sürpriz yapabileceğini, nasıl yaşarsa öyle öleceğini fark etmeli insan ve ölmeden evvel ölebilmeli.

Hayvanların yolda kaldırımda çöplükte ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini fark etmeli.

Eşref-i mahlûkat (yaratılmışların en güzeli) olduğunu fark etmeli ve ona göre yaşamalı.

Gülün hemen dibindeki dikeni dikenin hemen yanı başındaki gülü fark etmeli.

Evinde 4 kedi 2 köpek beslediği halde çocuk sahibi olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.

Eşine "seni çok seviyorum!" demenin mutluluk yolundaki müthiş gücünü fark etmeli.

Dolabında asılı 25 gömleğinin sadece üçünü giydiğini ama arka sokaktaki komşusunun o beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu fark etmeli.

Zenginliğin ve bereketin sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini fark etmeli.

Annesinden doğarken tertemiz teslim aldığı gırtlağını 60-70 yıl sonra sigara yüzünden Azrail'e soba borusu gibi teslim etmenin emanete hıyanet sayılacağını fark etmeli.

63 yıllık ömründe hiç karnı doymayan bir peygamber'in ümmeti olarak aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini fark etmeli.

-alıntıdır-

kınama :)

2006-11-01T22:56:00.000+02:00

Başlığından da anlaşılacağı gibi bu bir kınama yazısı. Baazı blogcular; yorumları onaya tabi tutuyorlar malumunuz.

Bazıları(!) bu onay meselesini abartıyor, işine geleni yayınlıyor, işine gelmeyeni* yayınlamıyor. Sözüm meclisten dışarı :)

İstediğimi yazabileceğim bir blogum var. Ne güzel... :)

---

* Parmaklarım heyecanımdan değil, yazımın hızına yetişemediği için birbirine karışıyor. Bilir misin bilmem, hızlı klavye kullanlarda olur...

Nefsi hastalıklar

2006-10-31T15:53:00.000+02:00

"Zayıflık, ümitsizlik, emelsizlik, şımarıklık, aşırı sevinç, kendini beğenmişlik, yersiz övünme, zülüm, azgınlık, inkàr, nankörlük, acelecilik, başıboşluk, serserilik, cimrilik, aç gözlük, hırs, münakaşa, gösteriş, şüphe, kararsızlık, cehalet, gaflet, düşmanlıkta katılık, aldatma, yalan, iddià, sabırsızlık, şikàyet ve yakınma, infak etmeme, isyankàrlık, inatçılık, tahakküm, haddi aşma, mala düşkünlük ve dünyaya dört elle sarılma.

Bu Nefsi hastalıklardan kurtulup mutmain olunca içini Allah'ın zikri, şeytandan sakınma, güç ve gayretin Allah ile mümkün olduğunu itiraf etme, gökleri ve yeri ayakta tutan ve yok olmaktan koruyan Allah'a yönelme gibi, insanın maneviyatını güçlendiren ve ruhi kalitesini yükselten faziletlerle dolar. Bu durumda yükselen insandan şeytan artık çekinmeye başlar ve onunla karşılaştığı yolunu değiştirir.

Nitekim Hz. Ömer bunun en güzel örneğidir. Hz. Peygamber (SAV) ona hitaben şöyle demiştir: 'Ey Hattâboğlu Ömer, şeytan aslâ seninle karşılaşamaz. Sen bir yoldan giderken, o muhakkak senin yolundan başka bir yola yönelir gider.' "

Hayatdar

2006-10-29T23:00:00.000+02:00

Kemikten bir kafes içinde, yumruk büyüklüğündeki etten pompa, muntazam çalışıyor.

Pompalanan hücreler; vücudunu baştan ayağa, ince bir nakış gibi donatan narin borularda geziyor.

İki pencereden, senin için süslenmiş kainatı seyrediyorsun. Perdeleri açıkken ayrı, kapalıyken ayrı alemleri izliyorsun.

Ciğerlerine nefes çeken burnun; beynine de türlü türlü koku sinyalleri gönderiyor. Toprağın, gülün, meyvenin kokusunu alıyorsun.

Acıkan karnını doyuruyorsun. Dişlerinle öğüttüğün her yiyecek, vücuduna gerekli yakıt, damağına da ayrı birer lezzet oluyor. Limonun ekşisi, biberin acısı, şekerin tadı kalıyor dilinde.

Sineğin vızıltısını, gök gürültüsünü, ağlayan bebeği, müezzini işitiyorsun.

Parmakların dilediğini tutuyor. Su içtiğin bardağı, kitabı, kalemi, sevdiğinin elini...

Ayakların koca bedenini yükleniyor, seçtiğin yöne doğru götürüyor seni.

Konuşuyorsun, gülüyorsun, ağlıyorsun, yaşıyorsun.

Hayattasın.

Peki;

Gösterenden, dinletenden, tattırandan, kalbini attırandan, varlığını kuşatandan, yaşatandan haberdar mısın?

Hayatdar mısın?

...

2006-10-25T02:26:00.000+03:00

"Yarımlar, yarım kalmaz ardından.

Yetmez mi?

uyu, uyan...

uyu, uyan...

Uyu, uyan-ma artık" diyorsa bir ses

Sığın ALLAH'a

Hasbunallahi ve ni'mel vekil!

Sanki almışım

2006-10-25T02:17:00.000+03:00

Arabalı karıncalar size de tanıdık gelecek.

Gözlere bayram

2006-10-22T11:13:00.000+03:00

bundan olmasa

bundan olsa

bir de bundan

ve bundan

ve bundan...

KABUL

2006-10-20T15:59:00.000+03:00

Sıradan bir gün daha başlamıştı. Hızla kahvaltı etti. Aynada kravatını düzeltti. Siyah deri çantasını eline aldı ve aşağıya indi. Arabasının hala bakımda olmasına hayıflanarak bir taksi çağırdı. Bugün programı yoğundu. Önce fabrikaya uğramalıydı. Sonra… “Akşam da annemin çorbasını içerim” dedi içinden.

Cahil bir kadındı annesi. Hayattan zevk almayı bilmezdi. Çoğu insanın ancak rüyasında göreceği imkanlara sahipken, O eskimiş seccadesini, Kur'an'ını tercih ederdi. Yine de çok severdi annesini. Bir gün görmese özler, 5-10 dakikalığına da olsa ziyaret ederdi. Sonra kıyafeti de çevresideki süslü kadınlardan çok farklıydı. Niye saklardı ki kendini o çarşafın içinde? Niye gizlerdi o siyah örtüyle, gençlerden daha taze yüzünü?

Düşüncelerden sıyrılıp etrafına baktı. Adres söylememişti. Fakat taksici onu hiç bilmediği bir yere götürüyordu. “Hayır” dedi, burası değil. “Şu adrese gideceksin.” “Bana verilen emri uyguluyorum” dedi taksici. Adam “hayır” diyordu ısrarla. Kendinden emin ve mağrur bakan gözleri dehşetle açılmıştı. Hayal meyal hatırlıyordu bir yerlere gideceğini, duymuştu… “Fakat şimdi değil, şimdi değil” diyordu. Hemen siyah çantasına sarıldı. Taksicinin, aldığı emri her şeye rağmen yerine getireceğini biliyordu. Titreyen elleriyle çantayı karıştırmaya başladı. Öyle ya, bunları hazırlamak için çok çalışmıştı. Fakat o da ne?! Ev, fabrika, ofis tapuları, banka cüzdanları, diplomalar… Hepsinin üzerine kırmızı birer mühür basılmıştı.

RED! RED! RED!

Bir zarf çıktı evrakların arasından. Üzerinde yeşil “KABUL!” mührü olan zarfta “annen” yazıyordu. Heyecanla açtı, okudu:

“Allahım, oğlumdan razı ol. Ona tevbe fırsatı vermeden, tevbesini de kabul etmeden canını alma!"

Nefes nefese uyandı. Bu bambaşka bir sabahtı. Hidayet sabahı... Annesini arayıp rüyasını anlattı. Elini öpmeye, yine duasını almaya gidecekti.

Annesi şükür secdeleriyle oğlunu beklerken telefon çaldı. Numara oğlunun, ses bir yabancınındı.

“Teyze… Ben taksiciyim… Oğlun.. oğlun arabamda kalp krizi geçirdi… Başın sağolsun. ‘Anneme söyleyin’ dedi. ‘Duası KABUL oldu’.”

Cevşen'den

2006-10-19T00:33:00.000+03:00

Allah’ım Senden şu isimlerinin hakkı için istiyor ve yalvarıyorum.

Ey her şeyin Gerçek Mâbudu olan Allah

Ey dünyada dost ve düşman ayırt etmeden bütün mahlukatını rızıklandıran Rahman

Ey âhirette sadece dostlarına rahmet edecek olan Rahim

Ey herseyi hakkıyla bilen Alîm

Ey yarattıklarına son derece yumuşak muamele eden Halîm

Ey sonsuz büyüklük ve yücelik sahibi olan Azîm

Ey herşeyi yerli yerinde yapan Hakîm

Ey varlığının başlangıcı olmayan Kadîm

Ey herşeyi ayakta tutan Mukîm

Ey iyilik ve ikrami bol olan Kerîm

Sen bütün kusur ve noksan sıfatlardan münezzehsin, Senden baska İlah yok ki bize imdat etsin. Emân ver bize, emân diliyoruz. Bizi Cehennemden kurtar.

Beş Vakit

2006-10-11T23:17:00.000+03:00

SABAH NAMAZI

Vakit seher…

Zamanın rahmine sabahın nütfesi düştü az önce. Gün doğuyor yine ve yeniden. Şimdi hatırla ki, sende bir zamanlar yokluğun karanlığında yitiktin. Kimsenin adını bilmediği, hatırını saymadığı bir yetimdin. Hatırla ki, Rabbin seni yokluğun gecesinden varlık ufkuna eriştirdi. Unutulmuşluğun gecesinde bırakmadı seni. Rabbin seni sahipsiz de bırakmadı. Şimdi seher vakti. Sıyrıl gafletin gecesinden. Sehere aç gözlerini. Rabbine aç gözlerini. Uyan. Uyan ve an seni hiç unutmayan Rabbini herkes unutsa bile, seni unutmayan Rabbini herkesin O’nu unuttuğu anda an! Kalk! Kalk ve miracına eşlik et En Sevgilinin(asm).

Şimdi sabah! Şimdi sabah namazı vakti.

ÖĞLE NAMAZI

Vakit Öğle…

Güneş göğün en yüksek noktasında. Tıpkı gençliğin gibi. Şimdi gün de bir delikanlı. Heyecanlı ve telaşlı… Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi, hiç akşam olmayacakmış gibi… Oysa, güneş şimdi batmaya başladı. Zirveye erişen herkes gibi o da alçalmaya başladı. Akşama akıyor ışıklar artık. Bil ki gün akşamlıdır; bil ki yazın sonu hazandır. Vakit öğle…O kadar gürültü var ki ortalıkta …Kalbinin sesini duyamıyorsun bile. Ruhunun sonsuza uzanan emellerine kör olmak üzeresin. Telaşların arasından sıyrıl, yer ayır ruhuna. Kalbini sonsuzluğa bitiştir. Alnını secdeye değdir

Şimdi Öğle vakti. Öğle Namazı vakti.

İKİNDİ NAMAZI

Vakit İkindi...

Gün ihtiyarladı. Güneş solgun rengini bırakıyor güller üstüne. Hüzün renkli bulutlar sardı göğü. Güneşin saltanatı bitmek üzere. Zevale akıyor ışıklar. Hatırla ki, sende bir ömrün ikindisine yürüyorsun. Tenin soluyor. Gözlerinin feri çekiliyor. Öbür kıyısındasın artık nehrin. Güz yaprakları gibi. Hem dalındasın hayatın, hem de düşmeye hazırsın. Rüzgarı bekliyor gibisin. İnceldiğin yerden kopmaya hazırsın. Hoyrat bir rüzgar artık zaman. Şimdi İkindi Vakti. Secdeye koy alnını. Zamanın sahibini selamla. O’na konuş, O’nunla konuş; dualarını fısılda. Sonsuzluğa tutun hece hece.

Şimdi İkindi.Şimdi İkindi Namazı Vakti.

AKŞAM NAMAZI

Vakit Akşam...
Gün ölmek üzere. Güneş ışıklarını topluyor eşyanın üzerinden. Kızılca kıyameti kopuyor dünyanın. Kara kefenini giyiniyor gün. Gülün rengi soluyor, eşyanın cezbesi yitiveriyor. Hatırla ki, senin de akşamın olacak bir gün.Ömrünün ışıkları solacak. Hayatının perdesi çekilecek Dudakların da donacak gülücük güneşi. Zaman uçurumun olacak; gelen günün güneşi sana doğmayacak Şimdi akşam. Herkesin senden uzaklaşacağı ölüm anını hatırla ki, sende şimdi herkesten ve her şeyden uzaklaşıp Rabbine yanaşasın. Seni sen yokken de bilen Rabbin , sen öldükten sonrada bilecek elbet. Herkesin unuttuğu yerde seni bir O hatırlayacak. Hatırını yalnız O bilecek. Sen de O’nu an şimdi.

Şimdi akşam vakti.Akşam Namazı Vakti...

YATSI NAMAZI

Vakit Yatsı...

Gün çoktan öldü. Güneş ışıklarını topladı. Gece hükmediyor aleme. Güneşin saltanatı bitti. Işıklar tükendi ufuklarda. Renkler ellerini çekti eşyadan. Gül soldu, gün soldu. Göğe yöneldi gözler. Hatırla ki, sende unutuşun kara gecesinde yuvarlanacaksın. Bir adın kalacak geriye. Bir mezar taşın hatırlayacak belki seni. Belki o da unutacak. Düşün ki, unutuşun koyu karanlığı çökmüş üzerine. Yokluğuna çoktan alışılmış. Unutuluşun hepten kanıksanmış. Kimsenin özlediği bile değilsin artık. Hatırla bunları. Hatırla ki, çoklarının seni unuttuğu bu gece, herkesi unutup sen de O’nu hatırla. Çoklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece, Rabbine kan, Rabbine uyan.

Şimdi Yatsı Vakti. Şimdi yatsı Namazı Vakti...

-Senai Demirci-

ZİKRULLAH

2006-10-10T11:11:00.000+03:00

İşe başlamadan önce İNŞALLAH

Kendimize güvenirsek EVELALLAH

İşe başlarken BİSMİLLAH

İşten vazgeçersek EYVALLAH

Sonuna kadar gitmek istersek YA ALLAH

Canımızı sıkarlarsa FESÜBHANALLAH

İşe coşku ve heyecanla sarılınca ALLAH ALLAH ALLAH

İşi başarı ile bitirince MAŞALLAH

Eğer işi başaramasak HAY ALLAH

Şimdi nerdesin?

2006-10-07T11:48:00.000+03:00

Biz, aynı elbisenin dört katı fiatını bir etikete verirken,

sığmayan giysileri koymak için yeni dolaplar beğenirken,

Ayşe hanımlarınki daha lüks diye koltukları değiştirirken,

koltuklara uymayan yeni perdeleri yine yenilerken,

çocuklarımız arkadaşlarıyla en pahalı oyuncak yarışına girerken,

yine de mutlu olmazken,

ellerimizdeki ağır paketleri lüks otomuzun bagajına kadar zorla taşırken,

tokluktan yemek beğenmezken,

midemize sığdıramadıklarımızı elimiz titremeden çöpe dökerken,

biz alırken..alırken..alırken...

atarken,

saçarken,

dökerken,

yine de memnun olmazken,

şükretmezken,

...

Sen kapatma tertemiz yüzünü

Biz kapatalım hala kızarmayan yüzümüzü!!!

huzur...

2006-10-05T09:12:00.000+03:00

Kaya kırlangıçları

2006-10-03T17:02:00.000+03:00

"Kaya kırlangıçları, yiyecek bulduklarında sadece kendilerini düşünmezler. Yiyeceğin yerini çeşitli hareketlerle arkadaşlarına da bildirirler. Avlanmakta usta olan kırlangıçlar, yiyecek bulmakta zorlananlara yardım ederler. Zamanlarının çoğunu buldukları yiyeceklerin yerini arkadaşları na göstererek harcarlar."

İlkokul 3. sınıf ders kitabından öğrenecek şeyleri olan ne çok yetişkin var...

Arz-ı Hal

2006-09-30T00:58:00.001+03:00

Yine hasretindeyim...

İki nemli göz ile kaldım, gurbetindeyim...

Seyredemedim Beytullah'ın azametini.

İlk duamı edemedim, yüreğim titreyerek.

O nur denizinde bir damla da ben olamadım.

Müstesna mü'minlerin aminlerine karışamadı aminlerim.

Habibim!

Mübarek ellerinle yerleştirdiğin cennet kokulu taşı, senin öptüğün gibi öpemedim.

"Lebbeyk!" diyemedim ashabın gibi.

Bedir'de zafer tekbirleri getiremedim.

Uhud'da Fatiha'lar okuyamadım.

Müjdelendiğin mağarada, sana salat u selam getiremedim.

Yürüdüğün kumlarda yürüyemedim.

Isındığın güneşte terleyemedim.

Doyduğun topraklarda bir tanecik hurma yiyemedim.

Bir yudum zemzemle, seni gönderene (C.C.) hamd edemedim.

Zalimlerden Rabbine sığındığın yerde, asrın zalimlerinden Rabbime sığınamadım.

Kusva'nın izlerini takip eder gibi, Medine yollarına düşemedim.

Sana ensar gibi kasideler söyleyemedim.

Nurlu şehrin bir ezanını, Hz. Bilal'den dinler gibi dinleyemedim.

Ey yüce imam!

Senin mescidinde bir vakit namaz kılamadım.

Ey şanlı hatip!

Ezeli hutbenin bir ayetini, senin lisanından dinler gibi dinleyemedim.

"Kapındayım ey Allah'ın Resulü! Şefaat et" diyemedim.

Göremedim ey Nebi!

Hiç görmediğim diyara hasretimi dindiremedim.

Kabul et salatımı...

Meclisinde misafir gibi, kabul et selamımı...

Essalatü vesselamu aleyke ya Resulullah.

Essalatü vesselamu aleyke ya Habiballah.

Essalatü vesselamu aleyke ya Nebiyyallah.

Hey gidi günler(den)...

2006-06-10T21:55:00.000+03:00

Yemekten kalktığında, yarım bıraktığı bir parça ekmeği gören annesi tatlı-sert bir dille uyarır:

- Onu hemen bitirmelisin. Yoksa ahirette arkandan gelir!

Çocuk ekmeği eline alır ve bahçede bitireceğini söyler. Elinedeki ekmeğe bakar ve düşünür... Bahçenin tenha bir köşesine gider. Teyzesinin yeni dikmiş olduğu elbisenin eteğine ekmek parçasını sarar. Eline bir taş alır, vurur..vurur...

Toz haline gelen ekmek kırıntılarını bahçeye savurur. Parçalanmış dantelli elbisesine aldırış etmeden, arkasını döner ve yürümeye başlar. Göz ucuyla arkasında bıraktığı kırıntılara bakarak der:

- Haydi şimdi gel bakalım arkamdan!

***

Hikayenin kahramanı: Eskilerin sivri zeka çocuğu, şimdinin annesi ve de anneannesi.

Yer: 'Cennette ilk o evi isterim' dediği, halen rüyalarını süsleyen sarayın(!) bahçesi.

Hikayeden çıkarılabilecek sonuç: Kahramanımızın, hayatının ileriki safhalarında (çok zor olsa da) yapmaya çalıştığı gibi;

Çocuklarınızın yapmasını istediğiniz bir şeyin, mantıklı sebeplerini izah edin, edebilirseniz ikna edin...

Bir nefeslik mola ver!

2006-06-04T23:08:00.001+03:00

Ey Rabb-ül Alemin'in alemlerinden bir alem...

Kalem-i Kudret'in dairelerinden bir daire...

Zeminin halifesi...

Kainatın numunesi...

Sayısız harikalarla süslenmiş bir sarayın,

Sofra-i Rahman'ın şerefli misafiri...

En yüce mertebeye çıkabilecek kabiliyetlerle donatılmış,

1..1..1..1..1..1' ler arasında 1 !

Yazık ki...

Duyduğuna, duyabileceğine sağır...

Gördüğüne görebileceğine kör...

Bildiğine bilebileceğine cahil...

Sultan olacakken sefil...

Kârun olacakken fakir NEFİS! ^

Yavaşla...

Yükünü omuzlarından indir...

Gaflet gözlüklerini çıkar...

Günah terlerini tevbe mendiliyle sil...

Sunulan iman şerbetlerinden iç..iç..iç...

Bir nefeslik mola ver.

Tekrar düşün!

Nereden geliyorsun?

Nereye gidiyorsun?

Necisin?

Cevabı bul, bil, YAŞA!

Ebedi NAR olma!

Ebedi NUR ol!

Kulluğum Sultanlığımdır

2006-05-30T20:38:00.000+03:00

Hatırlıyorum, bir tanıdığım 'Niçin namaz kılıyorsun?' diye sormuştu da hemen cevap vermek yerine, başka bir soruyla mukabele etmiştim: 'İlletini mi öğrenmek istiyorsun, hikmetini mi?' Şaşırmış, 'bu ne demek oluyor' demişti. Şöyle bir açıklama yapmıştım: 'İllet, hakiki sebep demektir. Hikmet ise, gözetilen fayda ve menfaat.'

'Şu halde illeti nedir?'

'İlâhî emir, sadece emredildiği için kılıyorum.'

'Ya hikmeti?'

'Saymakla bitmez. Ben, hemen aklıma gelenleri söyleyeyim. Herşeyden önce, cehennem ateşinin kalkanı, kabir azâbının siperi ve cennet kapılarının anahtarıdır. Ebedî saadet, onun sonsuza uzanan bir meyvesidir.

Namaz kalbe gıda, rûha şifa, bedene sıhhat, vicdana ölçü, akla istikâmet, iradeye kuvvet ve duygulara intizam verir.

Namaz, hayatı disiplin altına alır, günahtan korur, manevî kirleri temizler. Ruh, onunla nefes alır, huzur bulur, sükûna erer, Rabbine yönelir. Mânevî yükselişin merdivenidir namaz; bütün ibadetlerin özüdür.

Ancak bunların hiçbiri olmasaydı bile ben namazımı yine kılacaktım. Çünkü, faydalar teşvik edici olabilir, fakat asla hakiki sebep olamaz. Önce istenilmez, belki sonra verilir.'

O zaman söyleyemedim, dostuma şunları da söylemek isterdim:

'Namaz îmânımın ifadesidir, acizliğimin, zayıflığımın, çaresizliğimin, kısacası kulluğumun itirafıdır.

Namaz gözümün nuru, gönlümün gözbebeğidir. Dünyam onunla aydınlandı, hakikatı onun ışığıyla gördüm, diğer varlıkların ibadetlerini onun ilhâmıyla bildim.

Secdedeki zilletimde izzetimi bulmuşum. Allah'a baş eğişim, başkasına baş eğmeyeceğime dair yeminimdir. Alnım yeri öperken, rûhum da beni sayısız ni'metlerle yaşatan rahmet elini öpmektedir.

Namazda ben âlem olurum, âlem de ben olur. Yüce divanda kâinatın sözcülüğünü ederim. Dilsiz varlıklar benim dilimde dile gelir.

Seccade tahtım, secde saltanâtım... ve kulluğum sultanlığımdır.'

Ömer Sevinçgül

AB-DEST

2006-05-16T23:44:00.000+03:00

Ab sudur ve dest el.

Su ile elin birleşmesinde ne var?

Bir sevda, bir hasret, bir kavuşma arzusu.Cenab-ı Hak "Biz canlı olan herşeyi sudan yarattık" buyuruyor. Oysa insanın aslı topraktır bilirsiniz. Lakin biraz suyla karışmış bir toprak, düpedüz balçık yani.

Toprakla su birbirinden uzak düşmüş Adem ile Havva gibidir.Gün geçer hasret koyulaşır. Su başını taştan taşa vurup asırlar boyu avare dolaşır. Güneşin altına gerilen toprak bağrını şerha şerha yararak vuslat gününü bekler.

Ab sudur ve dest el.

Toprakla suyu kavuşturan kudrete binlerce şükran. Ne görkemli buluşmadır o; can kuşu kanat çırpar, her yönden bereket fışkırır. Hayat denilen anlaşılmaz şey orada beliriverir; tohum çatlar,çocuk doğar, çimenin yeşil ucu toprağı yarıp çıkar. İşte bu harekettir, canlanmadır, gafletten, ataletten, meskenetten kurtuluştur.

Abdest alan mümin suya kavuşmuş toprak gibidir. Azaları üzerinden geçerken serin sular; kuru gövdeden yapraklar,çiçekler göverir. Bütün bu çabalama, bu hazırlık Hakk'ın huzuruna çıkılacağı içindir. Abdest namazın kapısı değil midir? Hakka varan kişi içini ve dışını temizlemiş olmalı değil midir? İşte abdest bizi temizler. İçimizi,dışımızı nur ile doldurur.

Ellerimizi yıkarken, bu ellerle ne günahlar işlediğimizi biliriz. İşte onlar parmaklarımızın arasından kayıp giden sulara karışır ve temizlenir.

Abdestin suyu günaha bakan gözleri, günahla kızaran yüzü de arındırır.

Ağzı abdest suyu ile çalkaladığımız zaman, bizi günaha sokan kelimeler,

Bu kelimeleri oluşturan dil ve dişler pir ü pak olur.

Başımızı mesh ettiğimizde zihnimizden geçen günahlar bir bir dökülür.

Kulaklara değen abdest suyu bu organın dikkat kesilip dinlediği günahkar sözleri siler süpürür.

Ve en nihayet bizi günahın kapısına kadar yürüten ayaklarımızı yıkarız. Onlar da günahtan kurtulmuş olur.

İki cihan serveri Peygamberimiz Efendimiz şöyle buyurmuş değil midir: "Ümmetim kıyamet gününde, yüzleri,elleri, kolları parlak vaziyette çağrılacaktır. İşte bu parlaklık abdestin izidir."

Namaz nurdur, sadaka bürhandır, sabır ziya, temizlik imanın yarısıdır. Ve abdest bu temizliğin anasıdır.

Yani ab su dest eldir.
Su ile elin birleşmesi abdesttir.

Su bulamayan mümin teyemmüm eder.Yani elini toprağa sürter. Toprak da bir temizleyendir.O da sudan gelen bir can taşır...

-Alıntı-

...

2006-05-12T13:05:00.000+03:00

İlahi!
Senin için olsun söylediklerim

Susup söylemediklerim

Sana olsun göz yaşlarım

Gülüşüm, bakışım

Senin olsun düşündüklerim

dinlediklerim.. anlattıklarım

Senden olsun hüzünlerim..

sevinçlerim.. umutlarım.. korkularım

Sevdiğine olsun sevgim

Sevmediğine olsun uzaklığım

Senin verdiğine olsun teşekkürüm

Senin aldığına olsun rızam.. tahammülüm

Senin vereceğine olsun ümidim.. duam.. niyazım

Senin dergahında eğilsin başım

Senin rızan olsun hedefim

Yalnız Sana yansın

Senin için kavrulsun

Yüreğim

...

Bir Mezar Taşından...

2006-05-06T00:37:00.000+03:00

Örtün üstünü!
Çağırın yarini, kardeşini, dostunu...
İşitmeyenler işitsin,
Yanık sesli müezzin okusun selasını.
Sahibine dönüş vakti gelmeden,
Şükür ki tanıdı Mevla'sını.
Annesi nasıl giydirdiyse gelinliğini,
Öylece giydirin pak kefenini.
Dualarla indirin mekanına
Bakmayın zahirde darlığına,
Nasıl sığdı bebek ana karnına?
Kıblesine dönsün yönü son defa...
Soğuk gecelerde yorganını örten,
Müşfik babası gibi örtün üstünü.
Kuru toprak atmayın üzerine!
Fatihalar, Yasinler, hatimler alın küreklerinize.
Vazifesi bitti.
Yeter aldığı hava, gördüğü gün ışığı...
Çağırın yarini, kardeşini, dostunu...
Üşümüş cesedimin
Örtün üstünü!..

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"Her canlı ölümü tadacaktır. Kıyamet günü ecirleriniz size eksiksiz olarak verilecektir. Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete konursa o, gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı zevkten başka birşey değildir." (Al-i İmran-185)

Minik Dualar

2006-04-22T21:52:00.000+03:00

Salon hıncahınç doluydu..

İçeriye sığmayan kalabalık bir grup konseri dışardan dinleyecekti. Ertuğrul Erkişi sahne aldı. Sanatçı 'Minik Dualar'ın bestekarı olunca, haliyle minik dinleyicilerin de sayısı oldukça fazlaydı.

Konser başladı. Sanatçı aralarda 'minik dualar'dan da okuyordu. Salondaki minikler hep bir ağızdan coşarak eşlik ediyorlardı.

Konserin başından beri, turuncu- beyaz kıyafetleriyle bahar çiçeklerini andıran bir grup çocuk dikkati çekiyordu. Grubun içinden bir çocuk sahneye çıkarak, sanatçının eline bir kağıt iliştirdi ve tekrar yerine döndü. Sanatçı kağıtta yazanları önce içinden, sonra titrek bir ses tonuyla seyircilere okudu: "Yavrularımız 'anne baba duası'nı istemiş. Lütfen Çocuk Esirgeme Kurumu'nun minik yavrularına kocaman bir alkış."

Salon alkıştan inledi. Miniklerin, buruk bakışlı gözlerindeki coşku ve heyecan uzaktan da farkediliyordu. Ve başladı...

Minik minik adımlar atar iken ben..
Bir elimden babam tuttu bir elimden annem...
...

Sanatçı sustu ve minikler devam etti..

Şimdi onlar uzakta ben uzaktayım..
ALLAH'IM sen her kuluna hep en yakınsın..

İçlerinden bir tatlı kız mikrofonu aldı, boncuk gözlerinden akan yaşlarla, minicik yüreğinden etti duasını...

Rabbim, hep sev onları ayırma rahmetinden,
Mahrum etme merhametinden.
Rabbim hep sev onları ayırma cennetinden,
Cennette de birbirimizden...

Tüm salondakiler, Çocuk Esirgeme Kurumu'nun minik yavrularını ayakta alkışladılar ve gözyaşlarıyla dualarına AMİN dediler...

İzmarite cevap ;)

2006-04-22T08:36:00.001+03:00

Ali Kahya'nın blogunda yazan izmarite cevap:

Sevgili izmarit;

Serzenişini duydum, sana hak verdim.

Seni camdan atan vefasız insanı esefle kınıyorum.

Oysa sen, bir izmarit haline gelene kadar ne de kıymetliydin.

En şık paketlerde, kalplerin üzerinde taşındın.

Ciğerlerin köşesinde yer ettin, iz bıraktın.

Asla vazgeçilmezdin.

Zaman oldu paylaşılamadın, zaman oldu dosta ikram edildin.

Ciğerlere her dolduğunda, çekilmez ömür süresini biraz daha kısaltarak yükleri hafiflettin.

Öyle bir bağladın ki insanları kendine; ekmek parasından, çocuğun okul ihtiyacından, oksijenden, sağlıktan, hayattan daha değerliydin.

Peki ya şimdi?

Zavallı izmarit...

Gözün arkada kalmasın.

Hakkında yapılan karalama kampanyaları insanları senden ayırmaya yetmeyecek.

Belki bazı vefasızlar seni terkedecek.

Fakat merak etme.

İnsan nesli tükenene dek, senin de neslin tükenmeyecek...!

günlük niyetine

2006-04-20T23:36:00.000+03:00

Bugün, sevdiğim bir arkadaşımdan telefon aldım. Hayırlı bir işe vesile olduğunu, iki genci tanıştırdığını ve nişan yaptıklarını anlattı.

Erkek 24 yaşında, ehl-i iman bir genç.. Arkadaşımın eşinin iş arkadaşı. Aile yapılarını beğendiği için arkadaşımın eşinden rica etmiş, annesiyle tanıştırmış. Dini bakımdan eksiklerini tamamlamasına yardımcı olacak tesettürlü bir genç kızla evlenmek istediğini söylemiş..

Yakın zamanda tanıştıkları 20 yaşında, annesinin baskılarına rağmen tesettüre girmiş bir genç kızı tavsiye etmişler. Aile de anlaşmış ve nişan yapmışlar. Nikah yapılmamış. Ertesi gün kız nişanlısının yanına tesettürsüz çıkınca genç çok şaşırmış ve üzülmüş.

Kızın şuurlu kapanmadığına kanaat getirmiş ve bu işten vazgeçmek istediğini söylemiş.

Arkadaşım beni aradığında ne yapacağını bilemiyordu. Gidip kızla konuşup konuşmama konusunda kararsızdı. Konuşma sonunda bunu 'Allah rızası' için yapacağını, kızla konuşacağını söyledi.

Akşam üstü beni tekrar aradı. Kızın evine gittiğini, konuştuğunu ve şu an çok mutlu olduğunu söyledi. Kızın tam bilgi edinmeden kapandığı için yardıma ihtiyacı olduğunu söyledi. Kız da çok üzülmüş ve örtüsüne destek verecek kimsesi olmadığını anlatmış. Arkadaşım da okuyarak herşeyin doğrusunu bulacağını anlatmış, uzun uzun sohbet etmişler.

Sohbet sonunda kızının örtünmesine şiddetle karşı çıkan annesi, kendisinin de örtünmek istediğini söylemiş. Arkadaşım da O'na ilk örtüsünü hediye edeceğine söz vermiş.

Hem arkadaşım adına, hem örtünmeye ve şuurlanmaya karar veren hanımlar adına, hem de birbirine yardımcı olarak yola devam kararı alan çift adına çok sevindim.

Amelimizde Rıza-yı İlahi olmalı...

internet

2006-04-18T00:13:00.000+03:00

i, İnternet kullanıcılarının yaş ortalaması gittikçe düşüyor. Okuma yazma öğrenen, ilk iş e-mail adresi alıyor. İlk okul bir ve ikinci sınıftaki öğrencilerin okuldan geldiklerinde, pc başına geçip msn'de daha az önce ayrıldıkları arkadaşlarıyla sohbet ettiklerini, birbirlerine oyun sitesi tavsiye ettiklerini gözledim.

Aylar önce Ali Çankırılı'nın bu konu hakkındaki bir yazısını okumuştum. Çocukları €internetin nimetlerinden mahrum etmeden, zararlarına karşı alınacak tedbirleri anlatıyordu.

Bu gün de Ailem dergisindeki "Evdeki bomba adsl" yazısını gördüm. Özellikle anne babaların okumasında yarar var.

Üzerine titrediğimiz çocuklarımıza en büyük zararı, farkında olmadan biz vermeyelim...

Yağmur..

2006-04-09T00:37:00.000+03:00

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım

Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım

Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım

Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım

Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım

Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım

Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım

Senin için görülen bir düş de ben olsaydım

Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım

Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım

Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım

Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım

Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın

Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım...

NURULLAH GENÇ

NİYAZ...

2006-04-03T00:18:00.000+03:00

Bu ruh, bu bedenle beraber henüz..

Aynada hem enis, hem ecnebi yüz.
Sahibi almadan emanetini,
Dilerim aşılır bu acıtan pürüz...

Sadırdan yaşlarım gözümden değil.
Eğil aciz başım, sücuda eğil!
İlahi! Ümitle andım ismini..
Layık mı tesbihine günahkar bu dil?..

Semi'sin, işiten her bir ahımı.
Lutfeyle hafiflet hayat barını..
Melce'im, Sahibim, bir olan Rabbim!
Son demde iman ile al bu canımı...

İman silahımı kuşandır bana.
Mağlup etme beni nefs-ü şeytana.
İsmini zikretsin tüm zerrelerim..
Amil eyle beni ilm-i imanla..
Hadim eyle beni yüce Kur'an'a...

-Ebruli-

Örnek bir hayat tarzı...

2006-03-28T15:24:00.000+03:00

Dünyanın en zengin 4. kişisi 15 yıllık otomobile biniyor

Sanatkar Böcekler

2006-03-28T14:18:00.000+03:00

Hiç, bir böceği özlediğiniz oldu mu?

Ben galiba ipek böceklerimi özledim. Ortaokulda beslediğim sevimli tırtılları..

Onlarla ilk tanıştığımda, tiksinti ile karışık bir ilgi duydum. Sonra onları arkadaşımdan satın aldım. Genişce bir kutuya yuvalarını hazırladım. Altını dut yapraklarıyla döşedim. Başka şeylerle de besleniyorlarmış aslında, ben eksik bilgilerimle oların sadece taze dut yaprağı yediklerini zannediyordum. Evimizin civarında fazla dut ağacı olmadığı için, okula gidip gelirken, askeriyenin bahçesinden aşırıyordum genelde. Veya, kuzenime rica minnet bulduruyordum bir yerlerden. Tabi rüşvet karşılığında :)

Şehirler arası yolculuğa çıktığımızda, bagajın düzeni ipek böceklerime göre yapılıyordu. En emniyetli yer onlara ayrılıyordu. Onları dakikalarca izlerdim. Estetik hareketlerle yaprak yiyişlerini, kabuk değiştirmelerini, sonunda kendilerini kozaya hapsedişlerini, kelebek olup geri dönüşlerini, sonra sayısız yumurtalarını...

Farkında olmadan tefekkür edermişim aslında. "...zehirli bir sineğin eliyle şifalı en tatlı balı bize yedirmek; hem, en güzel ve yumuşak bir libası elsiz bir böceğin eliyle bize giydirmek; hem, rahmetin büyük bir hazinesini küçük bir çekirdek halinde bizim için saklamak, ne kadar cemil bir kerem, ne kadar latif bir rahmet eseri olduğu bedahaten anlaşılır." satırlarını her okuduğumda bunu daha iyi anlıyorum.

Şimdi bahçemde kocaman, taze yapraklarla dolu bir dut ağacı var. Fakat artık ipek böceklerim yok...

Bahar

2006-03-24T21:18:00.000+02:00

Bahçelere geldi ya, ruhlara gelsin bahar..

Şu kuru dal canlandı..
her yanından yeşil hayat fışkırdı..
hal diliyle söyledi:
"diriliş var topraktaki bedene..
onları da diriltir, beni kim dirilttiyse"

Ağaçlara geldi ya, kalplere gelsin bahar..

Bak tabiat uyandı..
çamurları yıkandı..
bir renk ve ahenk çarşafına sarıldı..

Ya tozlanmış kalplere,
küf tutmuş yüreklere ne zaman gelir bahar..
üzerlerine elbet rahmet yağmuru yağar..

Tohumcuğa geldi ya, umuda gelsin bahar..

Bak küçücük haliyle ne yükleri sırtladı..
içine sığamadı, kabuğu da çatladı..
dal verdi, yemiş verdi, kayalara kök saldı..
hal diliyle söyledi:
"Şu ufacık cismime bu gücü Allah verdi..
O'nun ismi olmasa benim takatim neydi?
Sevinin ey insanlar, ey zişuur varlıklar..
ben şu aciz halimle işte 'bismillah' dedim..
siz de 'bismillah' deyin..
Allah'ı yar edinin..
ve de O'ndan dileyin..

Zahirde geldi ya, hakikatte gelsin bahar..

İnsanlığa ağlayan gözlere gelsin bahar..

Ötelerde mazlumun yüzüne gelsin bahar..

Dua ile titreyen dudağa gelsin bahar..

Nihayet alem-i İslam'a gelsin bahar..."

En pratik patates soyma tekniği..

2006-03-23T00:12:00.000+02:00

Pratik hanımlar ve beyler, bu tekniği denemeli!

Not: Tercümesi olmadığı için ben gördüklerimle yetindim. Siz de öyle yapın ;)

Nefsime..

2006-03-21T21:27:00.000+02:00

Hz. Ömer (r.a.)'den Nasihatler :

Sana kötülük yapan kimseyi ona iyilik yaparak cezalandır.

Hakîkatı anlayana kadar din kardeşinin davranışını iyiye yor.

Müslüman kardeşinin ağzından çıkan bir lakırdıyı iyiye yorman mümkün oldukça kötüye yorma.

Kendini töhmet altında bırakacak işlere mübaşeret eden, kendisi hakkında kötü düşünenleri kınamasın.

Sırrını gizleyen muradına erer.

Sâdık arkadaşlar edin, gölgelerinde yaşarsın. Çünkü sâdık dostlar, huzurlu anlarda süs, sıkıntılı demlerde silahtır.

Seni ölüme götürse de doğruluktan ayrılma.

Seni ilgilendirmeyen işe karışma.

Henüz vukû’ bulmamış şeylerden sorma.

İhtiyâcını, onu gidermeni istemeyenlere iletme.

Yalan yere yemîni hafîfe alma, Allah seni helâk eder.

Kötülüklerini öğrenmek düşüncesiyle de olsa fâcirlerle arkadaş olma.

Düşmanlarından uzak dur.

Güvenmediğin dostlarından sakın. Güvenilir kimse de Allah’tan korkandır.

Mezarlıklarda derin saygı içinde ol.

Tâat anında kendini zavallı gör.

Günah işlemek istersen sonunu düşün.

Herhangi bir işinde, Allah’tan korkanlarla istişâre et. Zîrâ Allah: Meâlen “Allah’tan, kulları arasında yalnız âlimler korkar,” buyurur.

(Hayatü’s-Sahabe)

Bir Şehit Mektubu...

2006-03-18T20:46:00.000+02:00

Çanakkale cephesine gönüllü katılmış yedek subay Muallim Hasan Ethem'in şehitlik mertebesine ermeden az evvel anasına yazdığı ve oradaki askerlerin manevi iklimini aksettiren mektubunun bir parçası:

"Valideciğim!

4 asker doğurmakla müftehir şanlı Türk annesi!

Nasihatamiz mektubunu Divrin Ovası gibi güzel, yeşillik bir ovacığın ortasından geçen derenin kenarındaki armut ağacının gölgesinde otururken aldım. Tabiatın yeşillikleri içinde mest olmuş ruhumu bir kat daha güçlendirdi. Okudum, okudukça büyük dersler aldım. Tekrar okudum. Şöyle güzel bir vazifenin içinde bulunduğumdan sevindim.

Gözlerimi biraz sağa çevirdim. Güzel bir yamacın eteklerindeki muhteşem çam ağaçları kendilerine mahsus bir sada ile beni müjdeliyorlardı. Nazarlarımı sola çevirdim; çığıl çığıl akan dere, bana validemden gelen mektuptan dolayı gülüyor, oynuyor, köpürüyordu.

Şu anda bu güzel çayırın koyu yeşil bir tarafında, çamaşır yıkayan askerlerim saf saf dizilmişler. Davudi sesli yiğit bir ezan okuyordu. Herkes, herşey, bütün mevcudat onu, o mukaddes sesi dinliyordu. Ezan bitti, o dereden ben de bir abdest aldım. Cemaat ile namazı kıldık.

'-Ey yerlerin ve göklerin Rabbi! Ey şu öten kuşun, şu gezen ve meleyen koyunun, şu secde eden yeşil ekin ve otların, şu heybetli dağların Halikı! Sen, bütün bu müslüman Türk milletine verdin. Yine onlarda bırak! Çünkü böyle güzel yerler ve şu nimetler, seni takdis ve senin yüceliğini tasdik eden bu millete mahsustur.

Ey benim Rabbim! Şu kahraman askerlerin bütün dilekleri, senin ism-i celalini İngiliz ve Fransızlar'a tanıtmaktır. Sen bu şerefli dileği ihsan eyle ve huzurunda titreyerek böyle güzel ve sakin yerde sana dua eden bu askerlerin süngülerini keskin, düşmanlarını zaten kahrettin ya, bütün bütün mahveyle!..' diyerek dua ettim ve kalktım.. Artık benim kadar mes'ut, benim kadar bahtiyar kimse tasavvur edilemezdi...

Valideciğim, çamaşır falan istemem, paralarım duruyor.

ALLAH RAZI OLSUN

4 Nisan 1915

Oğlun HASAN ETHEM... "

Bir'i iste...

2006-03-15T18:14:00.000+02:00

Yalnız biri iste; başkaları istenmeye değmiyor.

Biri çağır; başkaları imdada gelmiyor.

Biri talep et; başkaları lâyık değiller.

Biri gör; başkalar her vakit görünmüyorlar, zevâl(yokluk) perdesinde saklanıyorlar.

Biri bil; mârifetine yardım etmeyen başka bilmekler faydasızdır.

Biri söyle; Ona âit olmayan sözler, mâlâyânî (faydasız,boş) sayılabilir…

Kalbi de varmış

2006-03-12T23:29:00.000+02:00

Müslüman katliamlarının mimarlarından Miloşeviç'in kalbi durmuş!
Demek O'nun da bir kalbi varmış...

"Hiç mümkün müdür ki, en küçük bir mahlukun,
en küçük bir hacatının(ihtiyacının) imdadına koşan bir adalet ve hikmet, insan gibi en büyük bir mahlukun beka gibi en büyük bir hacetini(ihtiyacını) mühmel bıraksın(ihmal etsin), en büyük istimdadını ve en büyük sualini cevapsız bıraksın; Rubiyetinin haşmetini, ibadının(kullarının) hukukunu muhafaza etmekle, muhafaza etmesin?
Halbuki, şu fani dünyada kısa bir hayat geçiren insan, öyle bir adaletin hakikatine mazhar olamaz ve olamıyor.

Belki(şüphesiz) bir mahkeme-i kübraya bırakılıyor... "

Hayvanlar aleminden...

2006-03-12T11:52:00.000+02:00

Bu kuşun biraz bakıma ihtiyacı var ..Bir de şuna bakın..

İ n s a n c ı k...

2006-03-10T18:18:00.000+02:00

Yeni bir hayat ve minik bir beden.. minyatür bir sanat eseri.. han sahibinin yeni misafiri...

Gözlerini açabilmek için verir ilk mücadeleyi.. bakınca dünyayı unutturan gözlerini..

Kokusu; saflığına, masumiyetine yakışır bir koku.. Cennet kokusu der büyükleri.. hiç bir parfümeride yok misli benzeri..

Rızkı kendisinden önce gelir. Öyle bir rızk ki; ancak taklidini yapabilen ilme ömürler tüketilir.. Ona en iyisini, Onu en güzel şekilde yaratan verir...

Vicdan nasipsizleri tarafından bir ücraya terk edildiğinde kendisini müdafaa edemeyecek kadar aciz...

Yine bir avazıyla, etrafındaki devasa bedenleri kendine musahhar edecek bir kudret ayinesi...

Daha yazılacak ve söylenecek çok şey var.. artık geriye kalanları, günün birinde belki O yazar...

8 MART

2006-03-08T15:34:00.000+02:00

Bugün 8 mart dünya kadınlar günü. (!)
Böyle bir günün neden 8 martta kutlandığını bilmeyenler varsa burdan okuyabilir. Ben de yeni öğrendim.

Tanıdığım hiç bir kadın böyle bir günde onure olmuyor ve kendini özel hissetmiyor. Peki bu gün kimler için?

Belki; "Bir gün de sizin olsun. Nasıl olsa 364 gün bizim" diyen erkekler içindir. Veya ; "Kadınlar çiçektir, erkekler böcek" gibi sloganlarla, aslında bir feminizm günü kutlayan kadınlar içindir. "Hakkımızı istiyoruz" diye haykıran kadınlar asıl haksızlığı kendileri yaparlar.

Kadının toplumdaki öneminin, İslamın kadına verdiği değerin idrakinde olmadıklarından, böyle lutfedilmiş bir günü fırsat bilerek, bazı haksızlıkların önüne geçebileceklerini zannederler.

Her şey toz pembe değil elbette. Gerçeklere gözlerimi kapatmıyorum. Uzun vadeli fakat garantili bir çözüm yolu öneriyorum;

Çocuklarımızı Kur'an ahlakı üzerine yetiştirmeye çalışalım. Çünkü Kur'an, kız çocuklarını diri diri gömen bir cahil zihniyeti terbiye etmiştir.

Dolayısıyla, şuurlu annelerin yetiştirdiği nesiller daha şuurlu nesiller yetiştirecektir.

Hemcinslerim bunun gibi, senede bir günlere ve sahte alakalara muhtaç değiller. Umumunu tenzih ediyorum!...

Ispanağın faydaları ;)

2006-03-06T18:06:00.000+02:00

Ispanak, içerdiği vitaminler bakımından çok zengin bir bitkidir. Kansızlığa iyi gelir. Temel Reis kadar olmasa da güçlendirir vs...

Misafiri olduğum bir arkadaşım, özellikle benim gibi Antep fıstığı severlere çok cazip görünen bir yaş pasta hazırlamış. İştahla tadına baktım fakat, görüntü var tat yok. (Dedikodudan hiç haz etmem :) ) Her lokmada pastadaki hileyi çözmeye çalıştım. Sonunda dayanamayıp sordum. "Bunun bir püf noktası var mı?" diye.

Sağolsun anlattı. Hamurunu hazırlarken içine ıspanak çekmiş. Üzerine serpiştirilmiş fıstık görüntüsü de hileliymiş. Pişen kekin kenarları kesilip fırında kurutulmuş ve rondoda çekilmiş. Böylece bol miktarda yalancı fıstık elde edilmiş.

Bu sayede ıspanağın bilmediğim bir faydasını daha öğrenmiş oldum.

Çocuğu ıspanağı sevmeyen annelere ve tutumlu hanımlara tavsiye edilir.

Yamalı bohça

2006-03-05T15:22:00.000+02:00

Geçtiğimiz günlerde, bir aile büyüğümüzün evine ziyarete gittim. 60 lı yaşlarında güzel ahlak timsali bir hanım. 46 yıllık hayat arkadaşının tabiriyle " bir huri kızı".

Başlayıp da bir türlü bitiremediğim örgümden bahsettim. Bana bir model gösterecekti. Elinde bir bohçayla içeri girdi. İçinden, 2 yıl önce ebedi aleme yolcu ettiği kızına, çocukluğunda örmüş olduğu bir kazağı çıkardı. Beni asıl etkileyen, kazağın sarıldığı bohça oldu. Kırkyama veya peçvörk denilen bir teknikle yapılmış. Bohçanın bir kısmını kendisi bir kısmını ise, şimdi Medine'de ikamet eden ablası yapmış. Kendi yaptığı kısım dikişlerinin muntazamlığından ayırt ediliyor. Bohçadaki eskimiş kumaş parçalarını göstererek şöyle anlattı; "bu annemin en çok giydiği elbisesiydi. Şu da babamın şalvarından bir parça. Bu da benim en sevdiğim elbisemin...."

Eskimiş kumaş parçaları ancak bu kadar değerlenebilirdi herhalde...

Sonra yadedilenlere Fatiha okuduk.
Bir gün biz de eski bir bohçada tarihi izleyebilir miyiz?
Ancak "Yazan" bilir...

Dua

2006-03-04T09:22:00.000+02:00

Dua eden adam anlar ki;
'Birisi' var onun hatırat-ı kalbini işitir,
her şeye eli yetişir.
Her bir arzusunu yerine gtirebilir.
Aczine merhamet eder,
fakrına medet eder.
Bedizüzzaman

Neden Geldim Blogistana?

2006-03-02T15:03:00.000+02:00

Merhaba!

Geleceğim, geliyorum derken sonunda geldim.
Blog alemini kenarından, köşesinden takip ediyorum bir süredir. İstifade edilebilecek güzel bloglar var. Ulvi bir amaca hizmet edenler, insanların iç dünyaları, kimi agresif, kimi sevimli, kimi hoş kimi boş..
Bir çoğu da iştah açıcı ve acıktırıcı bloglar. Ne marifetli hanımlar varmış. Sanal alemde altın günü muhabbeti. :-)
Şu blogculuğu bir de ben deneyeyim dedim.
Ortaya karışık bir blog olur muhtemelen.
Hayırlı olur inşallah.. vesselam..